به گزارش فولادنامه؛ شانزدهم ژوئن امسال، در سالن‌های هتل ماریوت مارکی در قلب منهتن، جمعی از تصمیم‌گیرترین چهره‌های صنعت فولاد جهان، از تولیدکنندگان بزرگ گرفته تا تأمین‌کنندگان مواد اولیه، معامله‌گران و مشاوران راهبردی، برای دو روز گرد هم آمدند. عنوان رسمی رویداد، مجمع پویایی جهانی فولاد بود؛ اما آنچه در حاشیه سالن‌های کنفرانس و پشت میزهای گفت‌وگوی غیررسمی رد‌وبدل شد، تصویری صادقانه‌تر از دغدغه واقعی مدیران این صنعت در سال ۲۰۲۶ به دست می‌داد.

به گفته یکی از مدیرعاملان شرکت‌کننده در این نشست، ارزش واقعی چنین گردهمایی‌هایی نه در ارائه‌های رسمی روی صحنه، که در همان گفت‌وگوهای کوتاه و بداهه میان جلسات نهفته است؛ لحظاتی که تصمیم‌سازان صنعت، بدون میکروفون و دوربین، نگرانی‌های واقعی‌شان را با هم در میان می‌گذارند. و نگرانی مشترک امسال، یک کلمه بود: تعرفه.

پنل ویژه‌ای با عنوان «جنگ‌های تعرفه‌ای» به همین موضوع اختصاص یافت؛ بحثی درباره اینکه چگونه سیاست‌های حمایت‌گرایانه، هم از منظر داخلی و هم بین‌المللی، معادلات تجاری صنعت را به هم ریخته است. در کنار آن، پنلی با حضور رهبران انجمن‌های صنعتی از آلمان، آمریکای لاتین، هند و آمریکا، به گزارش‌گیری از میدان پرداخت: هرکدام از این مناطق، با ترکیبی متفاوت از تقاضای داخلی، رقابت واردات و فشار سیاسی روبه‌رو بودند، اما در یک نکته اجماع داشتند - دوران پیش‌بینی‌پذیری تجارت جهانی فولاد به پایان رسیده است.

سخنرانی کلیدی رویداد نیز به همین فضای عدم‌قطعیت پرداخت: شوک‌های عرضه و تقاضا، ریسک رکود اقتصادی، و آنچه سخنرانان آن را «جنگ تجاری سیصدوشصت‌درجه» نامیدند - اشاره‌ای به این واقعیت که دیگر هیچ بازیگری در این صنعت، از تأثیرات تعرفه‌ای در امان نیست، حتی کشورهایی که خود آغازگر این سیاست‌ها بوده‌اند.

اما نه همه گفت‌وگوها بدبینانه بود. یک پنل کامل به ابزارهای دیجیتال و خودران اختصاص یافت؛ بحثی درباره چگونگی کاهش هزینه، افزایش ایمنی و بهبود کیفیت با فناوری‌های نوین در خطوط تولید - نشانه‌ای از این‌که مدیران صنعت فولاد، حتی در میانه نگرانی‌های تجاری، همچنان نگاهشان به آینده فناورانه صنعت است. پنل دیگری نیز مدیران ارشد مواد اولیه - از جمله یکی از معاونان ارشد نوکور - را گرد هم آورد تا چشم‌انداز بازار قراضه، سنگ‌آهن و زغال‌سنگ را ارزیابی کنند؛ گفت‌وگویی که بار دیگر یادآور شد انرژی، مواد اولیه و نیروی کار، همچنان سه هزینه اصلی تولید فولاد در سراسر جهان‌اند.

لحظه‌ای که بیشترین توجه رسانه‌ای را به خود جلب کرد، اما به یک شرکت کره‌ای تعلق داشت: پوسکو، برای پانزدهمین سال متوالی، عنوان رتبه نخست میان فولادسازان طراز جهانی را از سوی نهاد برگزارکننده دریافت کرد و رئیس هیئت‌مدیره این شرکت، در گفت‌وگویی اختصاصی روی صحنه، درباره رمز این دوام صحبت کرد؛ لحظه‌ای که در میان نگرانی‌های تعرفه‌ای و تجاری آن روزها، فضایی از افتخار صنعتی را به سالن بازگرداند.

این نشست، تنها چند هفته پیش از یک تحول مدیریتی مهم‌تر در سطح جهانی صنعت برگزار شد: انجمن جهانی فولاد اعلام کرد که از میانه سه‌ماهه چهارم امسال، هنریک آدام، مدیر ارشد پیشین تاتا استیل اروپا و رئیس فعلی انجمن فولاد اروپا، هدایت این نهاد را برعهده خواهد گرفت؛ مدیری با بیش از بیست‌وپنج سال تجربه در صنایع فولاد و خودرو، که پیش‌تر مسئولیت‌های ارشدی در بخش‌های تولید، پژوهش‌وتوسعه، زنجیره تأمین و راهبرد شرکت‌های بزرگ اروپایی داشته است.

آنچه از کنار هم قرار دادن این دو رویداد - نشست نیویورک و تغییر رهبری انجمن جهانی فولاد - به دست می‌آید، تصویری از یک صنعت در حال گذار است. مدیرانی که پیش‌تر مسیر رشد خود را بر پایه پیش‌بینی‌های نسبتاً پایدار تجارت جهانی و تقاضای فزاینده چین بنا کرده بودند، اکنون باید یاد بگیرند در فضایی تصمیم بگیرند که هر ماه، قواعد بازی از نو نوشته می‌شود؛ فضایی که در آن، شاید مهم‌ترین مهارت یک مدیر فولادی موفق، دیگر تسلط بر متالورژی نباشد، بلکه توانایی خواندن نقشه‌ای باشد که هر روز تغییر می‌کند.