به گزارش فولادنامه؛ شیفتِ امشب را، برخلافِ شب‌های معمول، نمی‌خواهیم با مرورِ همه‌یِ بازارها آغاز کنیم؛ امروز، یازدهمِ ژوئیه، بازار یک پیامِ روشن دارد، و بهتر است مستقیم سراغش برویم.

سیگنالِ امروز: قیمت‌ها از ترس بالا می‌روند، نه از تقاضا

اگر امروز فقط یک جمله از دلِ بازارِ جهانیِ فولاد بیرون بکشیم، آن جمله این است: قیمت‌های سنگ‌آهن و انرژی، این روزها، بیشتر از آن‌که پاسخِ رونقِ تقاضا باشند، پاسخِ ترسِ عرضه‌اند.

نشانه‌اش را می‌شود در رفتارِ هم‌زمانِ چند بازار دید. سنگ‌آهن، در بورسِ دالیان، از سطوحِ نزدیک به کفِ یک‌ساله‌اش، بالایِ هفتصدوچهل یوان بازگشت؛ اما نه به‌خاطرِ رشدِ سفارش‌هایِ کارخانه‌ها، بلکه به‌خاطرِ دو خبر: اعلامِ اعتصابِ هشت‌ساعته‌یِ کارگرانِ بندرِ پورت‌هدلندِ استرالیا برایِ شانزدهمِ ژوئیه، و تشدیدِ محدودیت‌های خریدارِ دولتیِ چین علیهِ فورتسکیو. هیچ‌کدام از این دو خبر، ربطی به بهبودِ واقعیِ بازارِ مصرف ندارد؛ هر دو، نگرانی از قطع‌شدنِ یک رگِ تأمین‌اند.

همین الگو را در بازارِ انرژی هم می‌شود دید. جهشِ هفت‌درصدیِ نفتِ خام در یک روز، از ازسرگیریِ حملاتِ آمریکا و ایران آمد؛ نه از رشدِ مصرفِ صنعتی. و در بازارِ سهام، شاخصِ ترس -VIX- بیش از سیزده‌درصد بالا رفت؛ در حالی‌که طلا، برخلافِ نقشِ همیشگی‌اش به‌عنوانِ دارایی امن، نزول کرد. این ترکیبِ عجیب -ترسِ بالا، اما طلایِ پایین- به‌روشنی نشان می‌دهد که بازار، این‌بار، بیشتر نگرانِ واکنشِ فدرال‌رزرو به تورمِ احتمالیِ ناشیِ از نفت است، تا خودِ ریسکِ ژئوپلیتیک.

چرا این سیگنال برایِ فولادسازها مهم است

تفاوتِ میانِ رشدِ قیمتِ ناشی از تقاضا، و رشدِ قیمتِ ناشی از ترسِ عرضه، برایِ هر خریدارِ سنگ‌آهن یا سوختِ صنعتی، حیاتی است. وقتی قیمت‌ها از تقاضا رشد می‌کنند، معمولاً روندی پایدار و قابلِ‌پیش‌بینی دارند. اما وقتی از ترس بالا می‌روند -مثلِ امروز- به همان سرعت که بالا رفته‌اند، می‌توانند با یک خبرِ خوب، برگردند. اگر اعتصابِ پورت‌هدلند لغو شود، یا مذاکراتِ آمریکا و ایران به نتیجه برسد، احتمالِ بازگشتِ سریعِ قیمت‌ها به سطوحِ پیشین، بسیار بالاست.

برایِ همین، تحلیل‌گرانِ بازار امشب توصیه‌یِ مشترکی دارند: در بازاری که قیمت‌ها بیشتر از ترس تغذیه می‌شوند تا از بنیاد، تصمیم‌گیریِ خرید یا فروشِ بزرگ، باید با احتیاطِ دوچندان انجام شود.

در پسِ‌زمینه: انبارهایی که هنوز پر هستند

نکته‌یِ آرامش‌بخشِ امشب این است که، حتی در دلِ همین التهاب، ذخایرِ بندریِ سنگ‌آهنِ چین، همچنان در رکوردِ صدوشصت‌میلیون‌تن باقی مانده. یعنی حتی اگر بدترین سناریوهایِ عرضه -اعتصابِ طولانی‌تر، یا تشدیدِ بیشترِ تنشِ فورتسکیو- محقق شود، بازار برایِ چند هفته، بافرِ قابلِ‌اتکایی در اختیار دارد.

جمعِ‌بندیِ شیفت

امشب، پیامِ اصلیِ بازار این نیست که فولاد یا موادِ اولیه‌اش گران‌تر شده‌اند؛ پیامِ اصلی این است که چرا گران‌تر شده‌اند. و پاسخ، دستِ‌کم برایِ امروز، بیشتر در اخبارِ بندرها و میدان‌های نبرد است، تا در دفترهایِ سفارشِ کارخانه‌ها.