به گزارش فولادنامه؛ امروز، اگر بخواهیم یک کلمه برایِ توصیفِ حال‌وهوایِ بازارهایِ جهانی انتخاب کنیم، آن کلمه «تنش» است. نه یک تنشِ صنعتی یا تجاری، بلکه چیزی خطرناک‌تر: بازگشتِ صدایِ جنگ به خاورمیانه، و پژواکش در دلارِ آمریکا، بازارهایِ سهام، و زنجیره‌یِ موادِ خامِ فولاد.

دلار: هفته‌ای پرنوسان که به آرامشِ ظاهری رسید

شاخصِ دلار، هفته را با ثباتِ نسبی، در محدوده‌یِ صدویک، آغاز کرده بود. اما در میانه‌یِ هفته، خبرِ ازسرگیریِ حملاتِ متقابلِ آمریکا و ایران، پس از هفته‌ها آتش‌بسِ شکننده، بازار را غافلگیر کرد. نتیجه، جهشی در قیمتِ نفت بود؛ و پشتِ آن، بازگشتِ نگرانی از تورمِ ناشی از انرژی. تحلیل‌گرانِ فدرال‌رزرو، از جمله رئیسِ فدِ نیویورک، به‌صراحت گفتند که نگران‌ترین بخشِ تورمِ آمریکا، دیگر فقط انرژی نیست، بلکه تقاضایِ سرسام‌آورِ ناشی از سرمایه‌گذاریِ هوشِ مصنوعی هم به آن اضافه شده.

بازار، در واکنش، احتمالِ افزایشِ نرخِ بهره در نشستِ سپتامبرِ فدرال‌رزرو را تا شصت‌ودو درصد بالا برد؛ رقمی که چند روز پیش، در حدودِ پنجاه‌وهشت درصد بود. با این حال، وقتی خبر رسید که مذاکراتِ صلحِ آمریکا و ایران، با وجودِ تشدیدِ درگیری‌ها، همچنان ادامه دارد، دلار بخشی از تقاضایِ پناه‌گاهیِ خودش را از دست داد و هفته را تقریباً بدونِ تغییرِ محسوس، نزدیکِ صدویک، به پایان رساند.

بورسِ سهام: روزی که ترس، رنگِ سبز را از تابلوها گرفت

پژواکِ همین نگرانی را می‌شود در بازارِ سهامِ آمریکا هم دید. شاخصِ داوجونز نزدیک به یک‌ونیم‌درصد، اس‌اندپی پانصد نزدیک به یک‌درصد، و نزدک نزدیک به یک‌درصد افت کردند؛ و شاخصِ ترس -یا همان VIX- بیش از سیزده‌درصد جهش کرد. طلا هم، برخلافِ انتظارِ معمولِ سرمایه‌گذاران در روزهایِ تنش، بیش از دودرصد نزول کرد؛ نشانه‌ای از این‌که بازار، این‌بار، ترسِ افزایشِ نرخِ بهره را حتی از ترسِ جنگ، جدی‌تر گرفته است.

انرژی: نفتی که در یک روز، هفتاددرصدِ رشدِ ماهانه‌اش را جبران کرد

قیمتِ نفتِ خامِ آمریکا، در پیِ خبرِ ازسرگیریِ درگیری‌ها، در یک روز، بیش از هفت‌درصد جهش کرد و به محدوده‌یِ هفتادوپنج‌ونیم دلار در هر بشکه رسید. این جهش، دقیقاً همان الگویی را تکرار کرد که چند هفته پیش هم شاهدش بودیم: هر بار که وضعیتِ آتش‌بس شکننده‌تر می‌شود، بازارِ انرژی، سریع‌تر از هر بازارِ دیگری واکنش نشان می‌دهد. برایِ صنعتِ فولاد، این یعنی هزینه‌یِ سوختِ کوره‌ها و حمل‌ونقلِ موادِ خام، یک‌بارِ دیگر، در آستانه‌یِ صعود قرار گرفته.

سنگ‌آهن: وقتی ترسِ کمبود، از فراوانیِ انبارها قوی‌تر شد

در این میان، بازارِ سنگ‌آهن، داستانِ جداگانه اما به‌هم‌پیوسته‌ای را روایت کرد. قراردادهایِ آتیِ سنگ‌آهن در بورسِ دالیان، از سطوحِ نزدیک به کفِ یک‌ساله، به بالایِ هفتصدوچهل یوان در هر تن بازگشتند. اما این بازگشت، بازتابِ رونقِ تقاضا نبود؛ محرکش، دو خبرِ نگران‌کننده از سمتِ عرضه بود: نخست، اعلامِ رسمیِ کارگرانِ بندرِ پورت‌هدلندِ استرالیا -بزرگ‌ترین بندرِ صادراتیِ سنگ‌آهنِ جهان- مبنی‌بر برگزاریِ یک اعتصابِ هشت‌ساعته در شانزدهمِ ژوئیه؛ و دوم، تشدیدِ محدودیت‌های گروهِ دولتیِ خریدِ چین علیهِ فورتسکیو، که این‌بار به افتِ بیش از یک‌درصدیِ سهامِ این شرکتِ استرالیایی در بورسِ سیدنی هم منجر شد.

با این‌همه، بازار هنوز کاملاً تسلیمِ ترسِ کمبود نشده. ذخایرِ بندریِ چین، همچنان در سطحِ رکوردِ صدوشصت‌میلیون‌تن باقی مانده؛ و همین ذخایرِ عظیم، مانعِ جهشِ بیشترِ قیمت‌ها شده است. در بازارهایِ نقدی، قیمتِ سنگ‌آهنِ شصت‌ودودرصد، در محدوده‌یِ نودوهشت تا نودونُه دلار در هر تن، تقریباً بدونِ تغییرِ محسوس باقی مانده.

جمع‌بندی: چهار بازار، یک داستانِ مشترک

اگر امروز بخواهیم دلار، بورسِ سهام، انرژی و سنگ‌آهن را در یک قاب ببینیم، الگویِ مشترکشان روشن است: هر چهار بازار، این هفته، بیشتر از آن‌که به بنیادهایِ اقتصادی واکنش نشان دهند، به یک متغیرِ ژئوپلیتیکِ واحد -وضعیتِ شکننده‌یِ خاورمیانه- گوش سپردند. برایِ صنعتِ فولاد، این یعنی هزینه‌های تولید -از سوختِ کوره تا سنگ‌آهنِ ورودی- در کوتاه‌مدت، کمتر از همیشه، به تصمیم‌های خودِ کارخانه‌ها، و بیشتر به تحولاتِ چند هزار کیلومتر دورتر، وابسته شده است.