به گزارش فولادنامه؛ نهم ژوئیه. اگر هفته‌یِ پیش، داستانِ کوره‌یِ جهانی، روایتِ سقوطِ سنگ‌آهن و جهشِ زغال بود، امروز باید یک لایه‌یِ تازه به این تصویر اضافه کنیم: یک نبردِ تجاریِ کوچک، اما پرمعنا، بر سرِ نامِ یک شرکتِ استرالیایی.

فورتسکیو در برابرِ غولِ خریدِ چین

گروهِ منابعِ معدنیِ چین -نهادِ دولتی‌ای که خریدِ سنگ‌آهنِ این کشور را هماهنگ می‌کند- این هفته به کارخانه‌ها و بازرگانانِ چینی دستور داد محموله‌های خاصی از سنگ‌آهنِ شرکتِ استرالیاییِ فورتسکیو، معروف به «فورتسکیو فاین‌های ویژه»، را تا پانزدهمِ ژوئیه تحویل بگیرند؛ در غیرِ این‌صورت، آن محصول در فهرستِ سیاه قرار خواهد گرفت. این تهدید، تشدیدِ آشکاری در اختلافی است که ماه‌ها میانِ این غول‌ معدنیِ استرالیایی و خریدارِ دولتیِ چین، بر سرِ شرایطِ قراردادهایِ بلندمدت، ادامه داشته است.

بازار به این خبر واکنشِ دوگانه نشان داد. از یک‌سو، قراردادهایِ آتیِ سنگ‌آهن در بورسِ دالیان، پس از هفته‌ها نزول، اندکی بالا رفت و به محدوده‌یِ هفتصدوچهل یوان در هر تن بازگشت؛ چون بازار این اقدام را نشانه‌ای از تنگ‌ترشدنِ عرضه در کوتاه‌مدت تفسیر کرد. اما از سویِ دیگر، موجودیِ انبارهایِ بندریِ چین، همچنان در سطحِ رکوردِ صدوشصت‌میلیون‌تن باقی مانده؛ یعنی حتی اگر یک تأمین‌کننده‌یِ بزرگ کنار گذاشته شود، بازار هنوز ذخیره‌یِ فراوانی برایِ جبران دارد.

شانشی: کوره‌ای که هنوز کامل روشن نشده

در همین حال، بحرانِ زغالِ کک‌شویِ استانِ شانشی، برخلافِ انتظارِ اولیه، به این زودی‌ها فروکش نکرده است. آخرین آمار نشان می‌دهد تا اول ژوئیه، صدوشصت‌وپنج معدنِ زغال در این استان، همچنان تعطیل بوده یا به‌تازگی تعطیل شده‌اند؛ ظرفیتِ متأثرشده به دویست‌ونوزده میلیون تن در سال رسیده، عددی که حتی از هفته‌یِ پیش هم بالاتر رفته است. تنها یکی از بیست معدنِ استانِ کوچکِ چینیوان -جایی که حادثه‌یِ مرگبارِ ماهِ مه رخ داد- تا امروز اجازه‌یِ ازسرگیریِ فعالیت گرفته است.

نتیجه؟ قیمتِ زغالِ کک‌شو و کک در بورسِ دالیان، دوباره رو به بالا رفته و در کنارِ سنگ‌آهنِ راکد، فشارِ مضاعفی بر حاشیه‌یِ سودِ کارخانه‌های فولادِ چین وارد می‌کند. تحلیل‌گران این ترکیب را به‌درستی توصیف کرده‌اند: بازگشتِ همان بحرانی که چند هفته پیش گزارش کردیم، این‌بار با شدتی بیشتر، نه کمتر.

انرژی: صلحی که هنوز کاملاً برقرار نشده

اما شاید مهم‌ترین اصلاحی که باید نسبت به گزارش‌های پیشین انجام دهیم، مربوط به وضعیتِ خاورمیانه است. برخلافِ آنچه هفته‌های قبل به نظر می‌رسید، تنگه‌یِ هرمز هنوز به‌طورِ کامل به روالِ عادی بازنگشته است. آتش‌بسِ چهارده‌روزه‌یِ میانِ آمریکا، اسرائیل و ایران، هرچند شکنندگی‌اش کاهش یافته، اما ترافیکِ کشتیرانی در تنگه هنوز به سطحِ پیش از بحران نرسیده و کارشناسانِ انرژی معتقدند این بازگشتِ کامل، احتمالاً تا اوایلِ سالِ ۲۰۲۷ طول خواهد کشید.

پیامدش را می‌شود مستقیماً در هزینه‌یِ سوختِ صنعتی دید: قیمتِ عمده‌فروشیِ گازوئیل امسال، نسبت به پیش‌بینی‌های پیش‌ازبحران، بیش از شصت درصد بالاتر رفته؛ افزایشی که مستقیماً هزینه‌یِ حمل‌ونقلِ سنگ‌آهن، زغال و محصولاتِ فولادی را در سراسرِ جهان سنگین‌تر کرده است. در این میان، بسیاری از کشورها -از اندونزی تا ژاپن- به‌طورِ موقت، بارِ بیشتری را روی دوشِ زغال‌سنگ گذاشته‌اند تا امنیتِ انرژی‌شان را در کوتاه‌مدت تضمین کنند؛ حتی کشورهایی که رسماً برنامه‌های بلندمدتِ گذار از زغال را دنبال می‌کنند.

جمع‌بندی: کوره‌ای با سه شعله‌یِ نامتوازن

اگر امروز، نهم ژوئیه، بخواهیم تصویرِ کوره‌یِ جهانی را ترسیم کنیم، باید از سه شعله‌یِ نامتوازن حرف بزنیم: سنگ‌آهنی که میانِ فراوانیِ انبارها و یک نبردِ تجاریِ تازه گیر کرده؛ زغالی که بحرانش عمیق‌تر از پیش‌بینیِ اولیه از آب درآمده؛ و انرژی‌ای که هنوز کاملاً از سایه‌یِ خاورمیانه بیرون نیامده. کوره‌های بلندِ جهان، همچنان روشن‌اند؛ اما هرکدام، این روزها، با دمایی متفاوت می‌سوزند.