به گزارش فولادنامه؛ هفته صنعت و معدن بهانه‌ای شد برای پرداختن به یکی از بنیادی‌ترین و در عین حال چالش‌برانگیزترین مؤلفه‌های تولید در کشور؛ یعنی «امنیت و پایداری انرژی»؛ امسال نه صرفاً زمانی برای بزرگداشت دستاوردها، بلکه لحظه‌ای برای «توقف و بازنگری» در چرخه تولید است. در حالی که صنعت فولاد و سایر صنایع معدنی، موتور محرک اقتصاد غیرنفتی کشور هستند، سایه سنگین ناترازی انرژی از یک چالش مدیریتی به یک تهدید وجودی برای بنگاه‌های تولیدی تبدیل شده است.
نگاهی به آمار و ارقام سال‌های اخیر نشان می‌دهد که صنعت فولاد ایران به دلیل اتکای ساختاری به برق و گاز، آسیب‌پذیرترین بخش در برابر ناترازی‌ها بوده است. ناترازی برق و صنعت فولاد در سال ۱۴۰۵، نشان می‌دهد که این ناترازی تنها طی چهار سال گذشته، بیش از۱۴ میلیارد دلار خسارت مستقیم به فولادسازان تحمیل کرده است. این خسارت نه فقط در کاهش ۲۰ میلیون تنی تولید، بلکه در از دست رفتن۱۰ تا ۱۲ میلیارد دلار درآمد ارزی نمود پیدا کرده است؛ عددی که می‌توانست صرف توسعه زیرساخت‌های کلان کشور شود.
واقعیت‌های اجرایی در تابستان سال جاری نشان می‌دهد که برای عبور از این بحران، راهکار مقطعی دیگر پاسخگو نیست. با وجود ورود ۶ هزار مگاوات نیروگاه خورشیدی، همچنان شاهد یک ناترازی ۱۳.۶ هزار مگاواتی در سناریوی واقع‌بینانه هستیم. این تلنگری جدی به سیاست‌گذاران است؛ چرا که ۵۵ درصد از محدودیت‌های برق، مستقیماً به صنایع بزرگ تحمیل شده است و خروج ۴۸۰۰ مگاوات ظرفیت خودتأمین از مدار، وضعیت را بغرنج‌تر کرده است.

گذار به مدل خودتأمینی؛ سنگر نهایی صنعت
در میان این آشفتگی‌ها، یک رویکرد به‌عنوان راهکار نجات‌بخش با نام خودتأمینی ظهور کرده است؛ در حال حاضر بیش از ۴۰۰۰ مگاوات از برق مصرفی صنعت فولاد از طریق نیروگاه‌های اختصاصی تأمین می‌شود و هدف‌گذاری استراتژیک این است که این سهم تا پایان ۱۴۰۵ به حدود ۹۰ درصد برسد. این، یعنی حرکت از مصرف‌کنندگی وابسته به بازیگریِتأمین‌کننده؛ اما این کافی نیست. لزوم یک مثلث سه‌ضلعی توسعه تجدیدپذیرها، اصلاح راندمان نیروگاه‌های حرارتی و توسعه زنجیره ارزش پتروپالایش است. بدون اجرای این نقشه راه، هر اقدامی صرفاً مُسکنی بر زخم عمیق ناترازی خواهد بود.
صنعت و معدن در انتظار تصمیم‌های سخت
مسئله ناترازی انرژی نباید بهانه‌ای برای متوقف کردن چرخ تولید در کشور باشد؛ چرا که آینده صنعت ایران با حکمرانی انرژی گره خورده است، اگر به دنبال توسعه پایدار هستیم، راهکار در جراحی ساختارهای انرژی نهفته است؛ نه در محدودسازی تولید. صنعتگر ایرانی ثابت کرده است که حتی در شرایط ناترازی، با احداث نیروگاه و سرمایه‌گذاری در تجدیدپذیرها، مسئولیت‌پذیر است؛ حالا نوبت دولت است که با تسهیلگری و اصلاح قیمت‌گذاری‌های دستوری، مانع از خاموشی توسعه شود.


منبع: ایراسین