به گزارش فولادنامه جمعه گذشته، در حالی‌که بازارهای جهانی کالا آماده بستن هفته بودند، یک عدد کوچک روی صفِحه معاملات، تصویری بزرگ‌تر از وضعیت واقعی صنعت فولاد جهان را نشان داد: سنگ‌آهن روی ۹۵.۱۶ دلار در هر تن ثابت ماند، افتی ناچیز ۰.۰۱ درصدی که پشت خودش، یک نشست پرتناقض از بازیگران این بازار را پنهان کرده بود.

وقتی سهام معدن‌داران بالا می‌رود اما بازار زیرش می‌لرزد

قرارداد آتی سنگ‌آهن در بورس کالای دالیان چین، در پرمعامله‌ترین نمادش، ۱.۱۹ درصد افت کرد و به ۷۰۷ یوان رسید؛ قیمت‌های نقدی بندر چینگ‌دائو هم ۴ تا ۵ یوان در هر تن پایین آمدند. اما در آن‌سوی این افت، سهام شرکت‌های بزرگ معدنی رفتاری کاملاً متفاوت داشت: سهام آمریکایی وله (Vale) با رشد ۲.۳۷ درصدی به ۱۴.۲۳ دلار رسید، ریوتینتو هم ۱.۷۲ درصد بالا رفت و به ۱۰۲.۱۷ دلار رسید. تنها بازنده این میان، شرکت برزیلی «سی‌اس‌ان مینرآسائو» بود که با افت ۴.۷۴ درصدی به ۵.۶۳ رئال رسید.

این شکاف بین قیمت آتی و رفتار سهام، ریشه در یک واقعیت دوگانه دارد که این روزها کل صنعت فولاد چین را توصیف می‌کند: تولید فولاد چین دارد برمی‌گردد، چون کوره‌های بلندی که برای تعمیرات فصلی خاموش شده بودند، دوباره روشن می‌شوند و نرخ بهره‌برداری کوره‌های بلند هفته گذشته به ۸۲.۶۴ درصد رسید. اما این بازگشت تولید، با تقاضای واقعی هم‌راستا نیست؛ بخش مسکن چین همچنان در رکود عمیق است، و وام‌دهی جدید یوانی چین در ژوئیه رکورد انقباض ثبت کرد؛ نشانه‌ای روشن از سرمایه‌گذاری ضعیف در بخش‌های ساختمانی و زیرساختی که تقاضای اصلی سنگ‌آهن را شکل می‌دهند.

نقطه روشن میان انبوه اخبار تیره

با این‌همه، این تصویر تماماً منفی نیست. کارشناسان بازار به یک نقطه روشن اشاره می‌کنند: بخش تولید صنعتی چین، برخلاف بخش مسکن، همچنان نقطه قوت ساختاری این اقتصاد باقی مانده است؛ پیش‌بینی می‌شود تقاضای فولاد بخش تولید چین در سال ۲۰۲۶ به ۳۴۴ میلیون تن برسد، رشدی ۳.۳ درصدی نسبت به سال قبل. این یعنی صنعت فولاد چین، به‌جای وابستگی صرف به ساخت‌وساز، دارد آرام‌آرام به‌سمت تکیه بر بخش‌های صنعتی و تولیدی حرکت می‌کند؛ روندی که با آنچه هفته قبل درباره چرخش تقاضای سازه‌های فولادی چین به‌سمت زیرساخت انرژی دیده بودیم، هم‌خوانی دارد.

انرژی و دلار: دو متغیری که در پس‌زمینه اثر می‌گذارند

در بازار انرژی، نفت برنت روی ۸۸.۸۸ دلار و وست‌تگزاس روی ۸۳.۱۱ دلار در هر بشکه ثابت ماندند؛ سطحی که همچنان هزینه انرژی تولید فولاد را، به‌ویژه برای تولیدکنندگانی که به گاز طبیعی و نفت برای کوره‌هایشان وابسته‌اند، بالا نگه می‌دارد. در بازار ارز، شاخص دلار همچنان زیر فشار داده‌های ضعیف بازار کار آمریکا در ماه‌های اخیر است؛ فشاری که بازار را برای کاهش نرخ بهره فدرال‌رزرو در نشست سپتامبر آماده کرده. دلار ضعیف‌تر، معمولاً به معنای کالاهای دلاری ارزان‌تر برای خریدارانی است که با ارزهای دیگر معامله می‌کنند؛ عاملی که می‌تواند بخشی از ضعف تقاضای داخلی چین را در ماه‌های پیش رو جبران کند.

درسی برای صنعت فولاد ایران

آنچه امروز بازار سنگ‌آهن و سهام معدنی نشان می‌دهند، تأییدی بر یک اصل ساده است: قیمت لحظه‌ای یک کالا همیشه تمام داستان را نمی‌گوید. رشد سهام وله و ریوتینتو، در حالی‌که خودِ قیمت سنگ‌آهن ثابت مانده، نشان می‌دهد بازیگران بزرگ بازار روی افق میان‌مدت (مثل صعود قریب‌الوقوع سیماندو یا رشد تقاضای صنعتی چین) شرط می‌بندند، نه فقط روی نوسان روزانه. برای فعالان صنعت فولاد ایران که تصمیم‌های خرید مواد اولیه و فروش محصول را روزانه با نگاه به همین اعداد لحظه‌ای می‌گیرند، این نکته یادآوری می‌کند که پایش هم‌زمان روند بلندمدت بازار (تغییر ترکیب تقاضای چین، مسیر نرخ بهره جهانی) به‌همان اندازه رصد قیمت روزانه اهمیت دارد.