به گزارش فولادنامه؛ منابع فراوان سنگ آهن هند، زیربنای رشد صنعت فولاد این کشور است. این مزیت منابع با پیگیری یکی از برنامه‌های جاه‌طلبانه‌ توسعه فولاد جهان از سوی این کشور، اهمیت فزاینده‌ای پیدا می‌کند.
دولت هند قصد دارد تا سال ۲۰۳۵ ظرفیت تولید فولاد خام را بیش از دو برابر افزایش بدهد و به ۴۰۰ میلیون تن برساند، در حالی که شدت انتشار گازهای گلخانه‌ای و وابستگی بخش فولاد به زغال سنگ را کاهش خواهد داد.
دستیابی به این اهداف نه تنها به سنگ آهن بیشتر، بلکه به سنگ آهن با کیفیتی که از فناوری‌های در حال تکامل فولادسازی هند پشتیبانی کند، نیاز دارد.
هند در سال مالی ۲۰۲۵ حدود ۲۸۹ میلیون تن سنگ آهن تولید کرد که آن را به چهارمین تولیدکننده بزرگ جهان تبدیل کرد. این کشور یکی از بزرگ‌ترین منابع سنگ آهن در جهان را در اختیار دارد.
با این حال، سهم فزاینده‌ای از منابع سنگ آهن هند شامل سنگ‌های معدنی با عیار متوسط و پایین است. علاوه بر این، بسیاری از سنگ‌های معدنی هند حاوی مقادیر نسبتا بالایی آلومینا هستند که این مساله بهره‌وری کوره بلند را کاهش و مصرف انرژی را افزایش می‌دهد.
یک مطالعه نشان داد که هر یک درصد افزایش آلومینا، مصرف کک را ۲.۲ درصد افزایش و بهره‌وری کوره بلند را ۴ درصد کاهش می‌دهد. بنابراین با گسترش بخش فولاد هند، بهبود کیفیت سنگ معدن اهمیت پیدا خواهد کرد.
بهبود کیفیت سنگ معدن داخلی باید همچنان پایه و اساس استراتژی بلندمدت سنگ آهن هند باشد. بنابراین، پرسش از اینکه آیا هند سنگ آهن کافی دارد یا خیر، به این تغییر می‌کند که آیا به سنگ معدن با کیفیت مناسب برای فناوری‌های فولادسازی دسترسی دارد یا خیر.
با توجه به اینکه تأمین‌کنندگان جهانی به طور فزاینده‌ای مواد اولیه مرغوب با درجه احیای مستقیم و آهن سبز تولید می‌کنند، هند باید منابع سنگ آهن آینده را از دریچه فناوری، امنیت انرژی و رقابت‌پذیری صنعتی – نه صرفا هزینه – ارزیابی کند.
برزیل با توجه به منابع فراوان سنگ آهن با درجه خلوص بالا و تولید رو به رشد مواد اولیه با درجه احیای مستقیم در موقعیت خوبی برای بهره‌مندی از تغییر هند به سمت فولادسازی با انتشار کمتر گازهای گلخانه‌ای قرار دارد.


منبع: معدن ۲۴