به گزارش فولادنامه، هفته‌ای که پشت سر گذاشتیم، از آن هفته‌هایی بود که اگر فقط عدد آغاز و پایانش را نگاه کنید، هیچ‌چیز خاصی نمی‌بینید؛ اما اگر روز‌به‌روز دنبالش کنید، یک قصه کامل با فراز و فرود پیدا می‌کنید. این مرور، همان قصه هفت‌روزه بازار فولاد جهان از جمعه هفتم تا امروز، جمعه چهاردهم آگوست است.

جمعه، ۷ آگوست هفته با یک عدد سنگین شروع شد: قیمت آرماتور در بورس چین برای چهل‌ونهمین روز متوالی افت کرد و به ۳۱۴۲ یوان در هر تن رسید، پایین‌ترین سطح از نوامبر ۲۰۱۶؛ یعنی نزدیک به یک دهه. همزمان، در آن‌سوی دنیا، ورق گرم آمریکا به ۱۲۰۰ دلار در هر تن کوتاه رسیده بود، بالاترین رقم از ژوئن. همان روز اول، تصویر امسال بازار فولاد -دو نیمکره با دو سرنوشت متفاوت- کاملاً روشن بود.

شنبه و یکشنبه، ۸ و ۹ آگوست بازارهای اصلی تعطیل بودند، اما تحلیل‌های آخر هفته روی همان شکاف تمرکز داشتند: صادرات فولاد چین در هفت‌ماهه امسال ۴.۴ درصد نسبت به سال قبل افت کرده بود، نه به‌خاطر کاهش تولید، که به‌خاطر دیوارهای تعرفه‌ای رو‌به‌افزایش در اروپا و آمریکا؛ و شاخص PMI ساخت‌وساز چین در ژوئیه به رکورد پایین چهل‌وهفت رسیده بود.

دوشنبه، ۱۰ آگوست ورق برگشت. رهبری چین قول تازه‌ای برای کمک مالی به دولت‌های محلی بدهکار داد، و بازار سهام معدنی بلافاصله واکنش نشان داد: سهام وله در نیویورک ۱.۲۲ درصد و ریوتینتو در لندن ۰.۸ درصد بالا رفتند. اما این خوش‌بینی به خود فولاد که رسید، رنگ باخت؛ چون حاشیه سود کارخانه‌های تانگشان همچنان منفی بود.

سه‌شنبه، ۱۱ آگوست نوبت به آمریکای‌لاتین رسید که ضربه اصلی هفته را بخورد. سهام گرداو برزیل ۵.۴۴ درصد و سی‌اس‌ان ۳.۷۱ درصد سقوط کردند، قربانی ترکیبی از ترس از سرازیرشدن فولاد ارزان چین، لحن نامطمئن تعرفه‌ای آمریکا و رکود ساخت‌وساز داخلی برزیل؛ درحالی‌که سهام ترنیوم مکزیک تقریباً بی‌اثر ماند. همان روز، اعتصاب کارگران بندر پورت هدلند استرالیا -بزرگ‌ترین هاب صادراتی سنگ‌آهن جهان- هم شدت گرفت.

چهارشنبه، ۱۲ آگوست قیمت فولاد چین باز هم اندکی افت کرد، ۰.۱۳ درصد پایین‌تر به ۳۰۰۷ یوان در هر تن، و اتحادیه اروپا رسماً عوارض ضدانباشت روی واردات ورق گرم از پنج کشور را نهایی کرد؛ یک آجر دیگر روی همان دیوار حفاظتی که تمام هفته، پس‌زمینه اصلی بازار غرب بود.

پنجشنبه، ۱۳ آگوست خبرهای آمریکا رنگ متفاوتی به هفته زدند. داده‌های رسمی وزارت بازرگانی و انجمن آهن و فولاد آمریکا نشان داد عرضه ظاهری فولاد در این کشور از می به ژوئن سه درصد رشد کرده و به بالاترین سطح در بیش از چهار سال گذشته رسیده؛ منحنی آتی قیمت ورق گرم روی شاخص کام هم برای باقی‌مانده ۲۰۲۶ و حتی برای ۲۰۲۷ روند صعودی نشان می‌داد، و فورد اعلام کرد تولید خودروهای لینکن را به داخل آمریکا برمی‌گرداند.

امروز، جمعه ۱۴ آگوست هفته با یک بازگشت کوچک اما پرمعنا در چین به پایان رسید: قیمت فولاد چین امروز روی ۳۰۱۶ یوان در هر تن ثابت ماند و همان سطح بالای ۳۰۲۰ یوانی را که دیروز به آن رسیده بود حفظ کرد -این یعنی نسبت به کف یک‌ساله ۲۰۸۵ یوانی که در سوم آگوست ثبت شده بود، یک بازگشت محسوس؛ اما این بازگشت هم محصول تقاضای واقعی نبود، محصول همان اعتصاب پورت هدلند بود که با محدودکردن موقت جریان سنگ‌آهن به کوره‌های چین، کف قیمتی موقتی ساخت.

جمع‌بندی این هفت روز این است: بازار فولاد چین در یک هفته، هم به کف یک‌دهه‌ای رسید و هم از آن فاصله گرفت، بدون آنکه در هیچ‌کدام از این دو حرکت، تقاضای واقعی برای ساخت‌وساز نقشی داشته باشد؛ محرک هر دو حرکت، اتفاقات بیرون از خود بازار فولاد بود -یک وعده سیاسی در یک‌سو، یک اعتصاب کارگری در سوی دیگر. درسی که این هفته پرنوسان برای صنعت فولاد ایران دارد این است: در بازاری که قیمت‌های هفتگی‌اش بیشتر از تقاضای واقعی، از رویدادهای جانبی -سیاست‌گذاری دولت‌ها، اعتصاب‌ها، تصمیمات تعرفه‌ای- تأثیر می‌گیرد، قیمت‌گذاری صادراتی و تصمیمات خرید مواد اولیه نباید فقط بر مبنای یک خبر یا یک روز خاص گرفته شود؛ نگاه هفتگی و پیگیری زنجیره کامل رویدادها، نه فقط عدد لحظه‌ای قیمت، تصویر واقعی‌تری از جهتی که بازار در آن حرکت می‌کند به دست می‌دهد.