به گزارش فولادنامه؛ در سکوت شب، تابلوهای خبری صنعت فولاد جهان، از آمریکا تا اوکراین، همچنان چشمک می‌زنند. برای کسی که شیفت شب را در این صنعت می‌گذراند، هفته چهاردهم تا بیست‌ویکم آگوست، هفته‌ای بود که هیچ خبر واحدی سرتیتر جهانی نشد، اما وقتی کنار هم بگذاری‌شان، تصویری روشن از یک صنعت در حال بازتعریف مرزهایش می‌سازند.

پنجشنبه، ۱۴ آگوست: علائم کوچک یک بازار خسته

هفته با چند خبر کم‌سروصدا اما گویا آغاز شد. غول سوئدی سنگ‌آهن، LKAB، اعلام کرد صادرات سنگش در نیمه نخست سال ۲۰۲۶ نسبت به سال قبل ۲.۴ درصد کاهش یافته؛ نشانه‌ای کوچک از سرد شدن تدریجی تقاضای اروپا. در همان روز، آمار مصرف فولاد اوکراین رشد ناچیز ۰.۳ درصدی را نشان داد؛ کشوری که همچنان زیر سایه جنگ، تلاش می‌کند صنعتش را سرپا نگه دارد. نهاد توسعه تجارت آمریکا هم همان روز اعلام کرد از دو پروژه کربن‌زدایی صنعت فولاد هند حمایت مالی خواهد کرد؛ خبری کوچک که بعداً، در میانه هفته، به بخشی از یک روایت بزرگ‌تر پیوست.

آخر هفته: سکوتی که خودش خبر است

جمعه و شنبه، بازارهای اروپا و آمریکا وارد فاز آرام تعطیلات تابستانی شدند. تنها خبر قابل‌توجه، انتشار آمار هفتگی تولید خام فولاد آمریکا بود که نشان می‌داد نرخ بهره‌برداری از ظرفیت کارخانه‌ها حوالی ۷۹ درصد ثابت مانده؛ عددی که بعد از هفته‌ها نوسان، تصویری از یک بازار در حال یافتن تعادل نسبی خودش را ترسیم می‌کرد.

دوشنبه، ۱۷ آگوست: چین مسیرش را عوض می‌کند

هفته کاری با خبری از چین شروع شد که به‌ظاهر کوچک بود اما در بلندمدت اهمیت زیادی دارد: تقاضا برای سازه‌های فولادی در چین، به‌جای پروژه‌های ساختمانی سنتی، به‌سمت زیرساخت انرژی پاک و پروژه‌های عمرانی چرخیده است. این تغییر مسیر، بازتاب همان چیزی است که ماه‌هاست در آمار بخش مسکن چین دیده می‌شود: افت تقاضای ساختمانی، و جبران بخشی از آن با پروژه‌های انرژی. در همان روز، صادرات چدن اوکراین ۰.۵ درصد نسبت به سال قبل کاهش یافت؛ آمار کوچکی که نشان می‌داد صنعت فولاد این کشور همچنان در حال دست‌وپنجه نرم کردن با محدودیت‌های جنگ است.

سه‌شنبه، ۱۸ آگوست: وقتی مطالعات، پیش‌بینی‌های نگران‌کننده را کنار می‌زنند

سه‌شنبه، یکی از پرمحتواترین روزهای هفته بود. یک مطالعه تازه نشان داد اثر مکانیزم تعدیل مرزی کربن اتحادیه اروپا (CBAM) روی صنعت فولاد هند، کمتر از آن چیزی است که پیش‌تر پیش‌بینی می‌شد؛ خبری که برای هند، به‌عنوان یکی از بزرگ‌ترین صادرکنندگان فولاد به اروپا، می‌توانست نفس راحتی باشد. همزمان، اتحادیه اروپا جزئیات تازه سیستم سهمیه‌بندی وارداتی فولادش را اعلام کرد: مصر سهمیه بیشتری گرفت، سهمیه الجزایر و چین کاهش یافت، و جریمه فراتر از سهمیه از ۲۵ به ۵۰ درصد افزایش یافت — اگرچه کشورهایی با توافق تجارت آزاد با اروپا، از جمله ترکیه، می‌توانند بخشی از این محدودیت را از طریق سهمیه‌های تکمیلی جبران کنند. در آن‌سوی اقیانوس اطلس، شرکت مکزیکی تیاسا (Tyasa) یک واحد تازه تولید فولاد ویژه با ظرفیت سالانه ۳۵۰ هزار تن را در ورا کروز راه‌اندازی کرد؛ و در آمریکا، تولید خام فولاد هفتگی ۱۳ هزار تن کوتاه نسبت به هفته قبل رشد کرد.

چهارشنبه، ۱۹ آگوست: هشداری برای سال ۲۰۴۰

شرکت مشاوره PwC هشداری منتشر کرد که کمتر کسی در بحبوحه اخبار روزمره صنعت به آن توجه کرد اما اهمیتش فراتر از یک خبر ساده است: مسیر تولید فولاد کوره‌بلند-کنورتور اکسیژنی (BF-BOF) در اروپای مرکزی، بعد از سال ۲۰۴۰ دیگر از نظر اقتصادی رقابتی نخواهد بود؛ هشداری که فشار روی تولیدکنندگان اروپایی برای گذار سریع‌تر به فناوری‌های کم‌کربن‌تر مثل کوره قوس الکتریکی را افزایش می‌دهد. در مکزیک، دارایی‌های فولادسازی و معدنی شرکت بحران‌زده آهمسا (Ahmsa) قرار شد به‌صورت یک‌جا و به‌همان شکل موجودشان به فروش برسند؛ و در برزیل، معاملات تازه فروش چدن خام به خریداران آمریکایی از سر گرفته شد؛ نشانه‌ای از تقاضای پیوسته آمریکا برای مواد اولیه وارداتی، حتی زیر سایه تعرفه‌های داخلی.

پنجشنبه، ۲۰ آگوست: عدد‌هایی که آرام‌آرام تصویر می‌سازند

آمار رسمی وزارت بازرگانی آمریکا نشان داد واردات فولاد این کشور در ژوئن نسبت به ماه قبل ۳.۸ درصد و نسبت به سال قبل ۶.۶ درصد کاهش یافته؛ نشانه‌ای دیگر از اثر تعرفه‌های حفاظتی روی جریان واردات. همزمان، اداره صنعت و امنیت آمریکا (BIS) اعلام کرد تا ۲۷ آگوست نظرات عمومی را درباره گسترش فهرست محصولات مشتق فولادی مشمول تعرفه دریافت می‌کند؛ فهرستی که حالا حتی کپسول‌های فلزی نگهداری گاز پروپان یا اکسیژن را هم دربر می‌گیرد.

جمعه، ۲۱ آگوست: بازگشت به امروز

و امروز، جمعه، بازار ترکیه فهرست قیمت میلگردش را به‌روزرسانی کرد، در حالی‌که بازار هند خودش را برای کندشدن موقت فعالیت‌های ساختمانی به‌خاطر فصل موسمی آماده می‌کند؛ چرخه‌ای فصلی که هرسال تکرار می‌شود اما هرسال هم بازار را غافلگیر می‌کند.

درسی برای صنعت فولاد ایران

اگر این هفته یک نخ اتصال داشته باشد، همان هشدار PwC درباره افق ۲۰۴۰ است: تصمیم‌هایی که امروز درباره فناوری تولید گرفته می‌شوند، نتیجه‌شان را نه امسال، بلکه دو دهه بعد نشان می‌دهند. صنعت فولاد ایران، که بخش بزرگی‌اش بر پایه کوره قوس الکتریکی و احیای مستقیم بنا شده، از این نظر نسبت به رقبای کوره‌بلندمحورش عقب نیست؛ اما همان‌طور که سیستم سهمیه‌بندی اروپا و تعرفه‌های آمریکا نشان می‌دهند، مسیر دسترسی به بازارهای صادراتی، به‌همان اندازه فناوری تولید، تعیین‌کننده آینده یک صنعت فولاد صادرات‌محور است.