به گزارش فولادنامه؛ هر بازاری نبض دارد. بازار فولاد اما نبضش را از چند منبع به‌طور هم‌زمان می‌گیرد: از خروجی کوره‌های چین، از سفره سیاست‌گذاران تجاری آمریکا، از کارخانه‌هایی که در آسیای جنوبی یکی پس از دیگری روشن می‌شوند، و از بحث‌هایی که در اتاق‌های دربسته صنعتی‌ها درباره آینده «فولاد سبز» جاری است. این هفته — هفته اول تیر ۱۴۰۵ — همه این نبض‌ها با هم می‌زنند و بازار را به چند سمت می‌کشند. بیایید یکی‌یکی نگاهشان کنیم.

۱. چین کند شده؛ اما آیا بازار خوش‌حال است؟

جدیدترین آمار انجمن جهانی فولاد نشان می‌دهد که تولید فولاد خام جهان در ماه می ۲۰۲۶ به ۱۵۷.۹ میلیون تن رسیده — رقمی که نسبت به ماه مشابه سال قبل ۰.۳ درصد کاهش داشته است. در این میان، چین به‌تنهایی ۸۴.۴ میلیون تن تولید کرده که ۲.۷ درصد کمتر از ماه مه ۲۰۲۵ است. برای ذهنی که به اعداد بزرگ عادت ندارد، این حجم‌ها شاید انتزاعی به نظر برسند؛ اما معنای عملی‌اش روشن است: وقتی چین تولید را کم می‌کند، عرضه جهانی محدود می‌شود، قیمت‌ها فشار بالایی احساس می‌کنند و سایر بازارها فرصت نفس‌کشیدن پیدا می‌کنند.

در عوض، آمریکای شمالی این هفته ۱۰.۱ میلیون تن تولید کرده — رشدی ۱۵.۶ درصدی. هند ۱۴.۱ میلیون تن؛ ترکیه ۳.۴ میلیون تن با رشد ۸.۹ درصدی. و ویتنام با جهش ۲۷.۲ درصدی در سال جاری، داستانی برای خودش شده. بازار این هفته چشمش به چین است: آیا این کاهش پایدار خواهد بود؟ یا فقط توقف موقتی قبل از موج بعدی؟

۲. سیاست تجاری؛ دیوار نامرئی‌ای که قیمت‌ها پشتش می‌ایستند

Nucor، یکی از بزرگ‌ترین تولیدکنندگان فولاد آمریکا، این هفته پیش‌بینی سود سه‌ماهه دوم خود را بالاتر از تخمین تحلیل‌گران اعلام کرد. سودآوری بهتر آن‌ها از سه چیز می‌آید: قیمت‌های فروش بالاتر، حجم قرارداد بیشتر در بخش فولادسازی، و — مهم‌تر از همه — سیاست‌های حمایت تجاری که همچنان پشت تولیدکنندگان داخلی آمریکا قرار دارند.

تعرفه‌های سکشن ۲۳۲ که سال‌هاست روی واردات فولاد سنگینی می‌کنند، دیواری نامرئی اما محکم کشیده‌اند. فولاد خارجی — به‌ویژه از آسیا — با هزینه اضافه وارد بازار آمریکا می‌شود، و این یعنی تولیدکننده داخلی می‌تواند با قیمت بالاتر هم فروشنده باشد. تنش‌های ژئوپلیتیک اخیر نیز عرضه را بیشتر محدود کرده‌اند. بازار این هفته به هر سیگنالی از واشنگتن درباره تغییر سیاست تجاری حساس است — چون اگر تعرفه‌ها تغییر کنند، بازی عوض می‌شود.

۳. شکاف ۶۵۰ میلیون تنی که آینده سنگ‌آهن را شکل می‌دهد

ریو تینتو این هفته در نشست آهن و فولاد سنگاپور، عددی انداخت روی میز که خیلی‌ها را به فکر واداشت: تا سال ۲۰۳۵، یک شکاف ۶۵۰ میلیون تنی در عرضه سنگ‌آهن جهان ایجاد خواهد شد. این یعنی معادن کنونی به تدریج به پایان عمر می‌رسند و پروژه‌های جدید، از جمله معدن ۱۲۰ میلیون تنی سیماندو در گینه، سرعت کافی برای جبران ندارند.

قلب این داستان، هند است. تولید فولاد هند در حال حاضر حدود ۱۶۸ میلیون تن است، اما انتظار می‌رود تا ۲۰۳۵ به ۴۰۰ میلیون تن برسد. این چنین رشدی به سنگ‌آهن وارداتی نیاز خواهد داشت — چون معادن داخلی هند ظرفیت کافی ندارند. به این، صنعتی‌شدن سریع ویتنام، اندونزی و تایلند را هم اضافه کنید. بازار این هفته می‌پرسد: آیا این روایت رشد آسیایی واقعی است؟ اگر هست، کدام تولیدکنندگان سنگ‌آهن برنده می‌شوند؟

۴. رویای فولاد سبز؛ وقتی اعداد با شعارها همخوانی ندارند

این هفته، معاون دبیرکل انجمن جهانی فولاد در نشست فولاد سبز سنگاپور رقمی را افشا کرد که سکوت را در سالن انداخت: تا کنون فقط ۲۰ میلیارد دلار در جهان برای تولید «فولاد سبز» سرمایه‌گذاری شده است. نتیجه؟ انتظار می‌رود که تا ۲۰۳۰، ظرفیت فولاد سبز به ۷۰.۸ میلیون تن برسد — در برابر تولید جهانی که به سمت ۲ میلیارد تن در سال پیش می‌رود. یعنی کمتر از ۴ درصد.

مشکل از کجاست؟ روش سنتی BF-BOF تولید فولاد، هر تن را با حدود ۴۰۰ دلار آماده می‌کند. اگر همین فولاد با هیدروژن تجدیدپذیر ساخته شود، هزینه به ۵۰۰ تا ۸۵۰ دلار می‌رسد. دولت‌ها باید این فاصله را با مشوق، مالیات کربن یا مقررات پر کنند — اما نشانه‌ای از این اراده، به‌ویژه در آسیا که موتور آینده فولاد جهانی است، دیده نمی‌شود. رویای فولاد سبز به گفته تحلیل‌گران این هفته، محو نشده — اما محو‌تر شده.

۵. نیپون–یو‌اس‌استیل: ادغامی که هنوز جواب نمی‌دهد

یک سال پس از تکمیل تملک نیپون استیل از یو‌اس استیل، مدیران ژاپنی این هفته اعتراف کردند که نتایج مثبت است، اما کافی نیست. تاکاهیرو موری، معاون رییس هیئت‌مدیره نیپون استیل، در گفت‌وگو با نیکی گفت که شرکت ۲۶۰ حوزه برای بهبود در یو‌اس استیل شناسایی کرده و در حال انتقال دانش تولیدی ژاپنی است. اما هنوز راضی نیستند.

این داستان بزرگ‌تر از یک ادغام صنعتی است.

نیپون استیل در حال بررسی مکان‌هایی برای ساخت کارخانه‌های جدید در آمریکاست و سرمایه‌گذاری‌هایش در پنسیلوانیا را ارزیابی می‌کند. در شرایطی که بازار آمریکا با قیمت‌های بالا و تقاضای محکم روبروست، موفقیت یا شکست این ادغام می‌تواند الگوی M&A فراملی در صنعت فولاد را برای سال‌های آینده تعریف کند.
 
جمع‌بندی این هفته

بازار فولاد این هفته پنج حساسیت اصلی دارد: کند شدن چین، سیاست تعرفه‌ای آمریکا، رشد تقاضا در جنوب و جنوب‌شرق آسیا، شکاف روزافزون بین هزینه فولاد سبز و فولاد سنتی، و آهنگ کند اصلاحات در بزرگ‌ترین ادغام صنعتی اخیر این بخش. این‌ها مستقل از هم نیستند — به هم وصل‌اند. آسیا بیشتر فولاد می‌خواهد، اما با روش‌های قدیمی می‌سازد. آمریکا از تولیدکننده داخلی حمایت می‌کند، اما باید ببیند این حمایت تا کجا ادامه دارد. و همه این بازیگران می‌دانند که ساختار عرضه سنگ‌آهن تا ۲۰۳۵ عوض خواهد شد — سوال اینجاست که چه کسی زودتر خودش را برای آن آماده می‌کند.