به گزارش فولادنامه؛ امروز، اول ژوئیه، یکی از آن روزهایی است که تقویمِ فولاد از پیش برایش علامت خورده بود؛ روزی که چند قانونِ تازه، هم‌زمان در چند قاره به اجرا درآمدند.

شانگهای: شبی که رکوردهای منفی جا خوش کردند

نخستین چراغی که روشن می‌شود، بازارِ چین است. قراردادهای آتیِ میلگرد در بورسِ شانگهای زیرِ مرزِ سه‌هزاروچهل یوان به ازای هر تن می‌نشینند؛ نزدیک‌ترین سطح به کف‌ هشت‌ماهه‌شان. دلیل روشن است: تقاضایِ داخلیِ چین همچنان زیرِ سایه‌یِ رکودِ بخشِ مسکن نفس می‌کشد، و بزرگ‌ترین تولیدکننده‌های داخلی، از جمله زینیت استیل، قیمت‌های اوایلِ ژوئیه‌شان را پایین آورده‌اند. سودآوریِ کارخانه‌های فولادِ چینی هم این هفته حدودِ پنج واحدِ درصد افت کرده و به حدودِ نیمی از ظرفیتِ سودده‌شان رسیده است.

اما در این شب‌بیداریِ بازار، یک نکته‌یِ عجیب هم به چشم می‌خورَد: صادراتِ فولادِ چین در ماهِ مه، نسبت به ماهِ قبل، نزدیک به نُه درصد رشد کرده است؛ گویی کارخانه‌ها، دری را که در بازارِ داخلی بسته می‌شود، از دروازه‌یِ صادرات باز نگه می‌دارند.

بروکسل و لندن: دیوارهایی که امشب بلندتر شدند

نیمه‌شب که می‌گذرد، توجه به سمتِ اروپا کشیده می‌شود؛ جایی که امروز، دقیقاً از همین لحظه، مکانیزمِ تازه‌یِ حفاظتیِ اتحادیه‌یِ اروپا برایِ واردات فولاد رسماً اجرایی شده است. سهمیه‌یِ بدونِ‌عوارضِ واردات، چهل‌وهفت درصد کاهش یافته و به هجده‌میلیون‌ونیم تن در سال رسیده؛ و برای هر تُنی که از این سقف عبور کند، عوارضی پنجاه‌درصدی منتظرش است. بریتانیا هم امروز، هم‌زمان و با الگویی مشابه، نظامِ حفاظتیِ خودش را جایگزینِ سازوکارِ پیشین کرده است.

بازار از هفته‌ها پیش، چشم‌به‌راهِ همین لحظه بود. قیمتِ ورقِ گرمِ نورد در اروپایِ شمالی، از پاییزِ گذشته تا امروز بیش از صد یورو در هر تن رشد کرده و اکنون در محدوده‌یِ هفتصد یورو ایستاده است؛ رشدی که بخشِ بزرگی از آن، پیش‌خریدِ همین روزِ تغییرِ قوانین بوده است.

آن‌سویِ اقیانوس: دیواری که پیش‌تر بالا رفته بود

در آمریکا، ساعت‌ها هنوز به نیمروز نرسیده که بازار با آرامشِ نسبیِ همیشگی‌اش کار را از سر می‌گیرد. تعرفه‌هایِ بخشِ ۲۳۲ که از تابستانِ گذشته به پنجاه درصد رسیده بودند، همچنان قیمتِ داخلیِ فولاد را از نوساناتِ جهانی جدا نگه داشته‌اند. ورقِ گرمِ نوردِ آمریکا در محدوده‌یِ هزارونودوپنج تا هزارویکصدوهشتادوپنج دلار در هر تن معامله می‌شود؛ رقمی که همچنان به‌وضوح بالاتر از معیارهایِ آسیایی است. یکی از بزرگ‌ترین تولیدکنندگانِ داخلی، نیوکور، در هفته‌های اخیر قیمتِ ورقِ گرمِ خود را نیز افزایش داده است.

ترکیه و خاورمیانه: بازاری که در انتظارِ نفس می‌کشد

نزدیکِ صبح، نوبتِ بازارِ ترکیه می‌رسد؛ بزرگ‌ترین صادرکننده‌یِ میلگردِ جهان. تقاضایِ داخلی هنوز کم‌رمق است و بهایِ قراضه هم نزولی؛ به همین دلیل، قیمتِ میلگرد و مفتول در بازارِ ترکیه، هم در معاملاتِ داخلی و هم صادراتی، چند دلاری عقب نشسته است. کارخانه‌های ترکی هرچند تلاش می‌کنند قیمت‌ها را اندکی بالا بکشند، اما تقاضایِ ضعیف، دستشان را بسته نگه داشته.

در همین حوالی، نگاهِ بازار به سمتِ ایران هم کشیده می‌شود. صنعتِ فولادِ ایران، در میانِ همین تلاطمِ جهانی، مسیرِ خودش را می‌رود؛ صادراتِ بیلتِ فولادی همچنان به مقصدهایِ منطقه‌ای مثل عراق و افغانستان ادامه دارد و در تحلیل‌های بین‌المللی، قیمت‌گذاریِ صادراتیِ بیلتِ ایران به‌عنوانِ یکی از شاخص‌های بازارِ آسیا رصد می‌شود. اما در سویِ دیگر، بازارِ داخلیِ ایران با چالش‌هایی مثلِ نوسانِ نرخِ ارز، کمبودِ قراضه و فشار بر حاشیه‌یِ سودِ کارخانه‌ها دست‌وپنجه نرم می‌کند؛ داستانی که چندان بی‌شباهت به آنچه در چین و ترکیه می‌گذرد، نیست.

پیش از طلوعِ آفتاب

وقتی شیفتِ شب رو به پایان می‌رود، تصویرِ کلی روشن است: جهانِ فولاد امروز، بیش از هر روزِ دیگری، به دیوارها فکر می‌کند. دیوارهایِ تعرفه در اروپا و بریتانیا بالاتر رفته‌اند، دیوارِ آمریکا از پیش بلند بوده، و چین، پشتِ همان دیوارها، به دنبالِ روزنه‌ای برایِ صادرات می‌گردد. در این میان، بازیگرانِ کوچک‌تر و منطقه‌ای -از ترکیه تا ایران- باید مسیرِ خودشان را در میانِ این معماریِ تازه‌یِ تجارتِ جهانیِ فولاد پیدا کنند.

آفتاب که طلوع کند، تابلوها دوباره رنگ عوض می‌کنند. اما امشب، دستِ‌کم، یک چیز مسجل شد: قواعدِ بازیِ فولادِ جهانی، از امروز، دیگر آن چیزی نیست که دیروز بود.