به گزارش فولادنامه؛ چهاردهم آوریل امسال، انجمن جهانی فولاد گزارشی منتشر کرد که در نگاه اول، چندان خبرساز به نظر نمی‌رسید: پیش‌بینی رشد ۰.۳ درصدی تقاضای جهانی فولاد در سال ۲۰۲۶. اما در متن این گزارش، جمله‌ای نهفته بود که تصویر بزرگ‌تری را روایت می‌کرد: تقاضای جهانی فولاد، پس از سه سال تعدیل ساختاری دردناک که از سال ۲۰۲۲ آغاز شده بود، اکنون در حال کف‌سازی است. به بیان ساده‌تر، صنعت فولاد جهانی در حال عبور از پایین‌ترین نقطه یک چرخه طولانی است؛ نقطه‌ای که پس از آن، مسیر رو به بالا آغاز می‌شود.

رقم‌ها این روایت را تأیید می‌کنند. تقاضای جهانی فولاد در سال جاری میلادی، به یک میلیارد و هفتصدوبیست‌وچهار میلیون تن خواهد رسید؛ رشدی اندک اما نمادین نسبت به سال گذشته. اما نکته اصلی گزارش، نه سال ۲۰۲۶ که سال ۲۰۲۷ است: انجمن جهانی فولاد برای آن سال، رشدی دو‌و‌دودهم‌درصدی و رسیدن تقاضا به یک میلیارد و هفتصدوشصت‌ودو میلیون تن را پیش‌بینی کرده؛ شتابی که به گفته رئیس کمیته اقتصادی این انجمن، آلفونسو هیدالگو کالسرادا، نشانه واضحی از عبور کامل بازار از پایین‌ترین نقطه چرخه رکود است.

آنچه این چشم‌انداز را جالب‌توجه می‌کند، ناهمگونی عمیق پشت این رقم میانگین جهانی است. اقتصادهای توسعه‌یافته، پس از سه سال متوالی افت از ۲۰۲۱ تاکنون، بالاخره در سال ۲۰۲۵ به ثبات رسیدند و اکنون برای ۲۰۲۶ و ۲۰۲۷ به‌ترتیب رشدی یک و دو‌و‌سه‌دهم‌درصدی پیش‌بینی می‌شود. اتحادیه اروپا و بریتانیا، با پشتوانه افزایش هزینه‌های زیرساختی و دفاعی، رشدی یک‌و‌سه‌دهم‌درصدی در ۲۰۲۶ و سه‌درصدی در ۲۰۲۷ را تجربه خواهند کرد. آمریکا نیز با محرک سرمایه‌گذاری بخش خصوصی، برنامه‌های زیرساختی دولتی و بهبود تدریجی بخش مسکن، رشدی یک‌و‌هفت‌دهم‌درصدی در ۲۰۲۶ و دو‌درصدی در ۲۰۲۷ را در پیش دارد. با این‌همه، حجم مصرف این بازارها هنوز نزدیک به شصت میلیون تن - یعنی پانزده درصد - پایین‌تر از سطح سال‌های ۲۰۱۷ تا ۲۰۱۸ باقی مانده؛ یادآوری این‌که بازگشت کامل به دوران پیش از بحران، هدفی بلندمدت است، نه دستاوردی نزدیک.

در میان بازارهای نوظهور، هند بی‌رقیب‌ترین ستاره این چشم‌انداز است. تقاضای فولاد این کشور در سال جاری هفت‌ونیم‌درصد و در سال آینده نه‌ودودهم‌درصد رشد خواهد کرد؛ نرخی که آن را به‌طور قطع، سریع‌ترین‌رشد‌یافته‌ترین بازار بزرگ فولاد جهان نگاه می‌دارد. تولید فولاد خام هند در سال گذشته میلادی به صد‌و‌شصت‌وچهار‌ونه‌دهم میلیون تن رسید، رشدی ده‌ونیم‌درصدی که این کشور را قاطعانه در جایگاه دومین تولیدکننده بزرگ فولاد جهان، پس از چین، تثبیت کرد؛ روندی که در دو ماه نخست سال جاری نیز با رشد نزدیک به ده‌درصدی ادامه یافت. محرک اصلی این رشد، توسعه زیرساخت - از جمله پروژه بزرگ گسترش شبکه ریلی کشور - و رونق صنعت خودروسازی است.

چین، در همین میان، داستان متفاوتی روایت می‌کند: نه فروپاشی، نه رونق، بلکه کاهش‌سرعت. انقباض تقاضای فولاد این کشور که پارسال به هفت‌ونیم‌درصد رسیده بود، امسال به یک‌ونیم‌درصد کاهش می‌یابد؛ روندی که انجمن جهانی فولاد آن را به نزدیک‌شدن اصلاح بازار مسکن به کف چرخه‌اش نسبت می‌دهد. برای سال ۲۰۲۷، پیش‌بینی می‌شود تقاضای چین عملاً بدون تغییر نسبت به ۲۰۲۶ باقی بماند؛ ثباتی نسبی که پس از سال‌ها افت پیوسته، به‌خودی‌خود دستاورد به‌شمار می‌رود.

اما جالب‌ترین بخش این گزارش، به ریسکی مربوط می‌شود که در زمان انتشار آن، هنوز حل‌نشده باقی مانده بود: بحران خاورمیانه. انجمن جهانی فولاد در آوریل، صراحتاً اعلام کرد که سناریوی پایه‌اش برای منطقه، بر فرض حل‌وفصل بحران تا میانه سال استوار است؛ و هشدار داد که تداوم درگیری‌ها می‌تواند پیش‌بینی‌های منطقه‌ای، به‌ویژه برای اقتصادهای حساس به انرژی را ملزم به بازنگری نزولی کند. طبق این گزارش، تقاضای فولاد خاورمیانه در سال ۲۰۲۶ به دلیل همین بحران، افتی محسوس را تجربه خواهد کرد؛ در حالی که بدون این بحران، منطقه در مسیر رشدی قوی قرار داشت. برای سال ۲۰۲۷ اما، با فرض بازگشت ثبات، انتظار می‌رود بخشی از این افت جبران شود و رشد بازارهای نوظهور آسیا، آفریقا و خاورمیانه با هم، به پنج‌ونیم‌درصد برسد.

نتیجه نهایی این گزارش، برای صنعت فولاد جهانی، پیامی دوگانه دارد. از یک‌سو، بدترین دوران تعدیل ساختاری - دورانی که از ۲۰۲۲ آغاز شد و بازار مسکن چین، رکود جهانی و جنگ‌های تعرفه‌ای را در خود جای داد - رو به پایان است. از سوی دیگر، مسیر پیش رو همچنان مشروط به عوامل ژئوپلیتیکی است که خارج از کنترل خود صنعت قرار دارند. برای تولیدکنندگان، تاجران و سرمایه‌گذاران این صنعت، سال ۲۰۲۶ سالی نیست که در آن رونق آغاز شود، بلکه سالی است که در آن، پس از سه سال سقوط، بالاخره کف چرخه لمس می‌شود؛ و همان‌طور که هر معامله‌گر بازار می‌داند، لمس کف، همیشه اولین قدم به‌سوی صعود بعدی است.