به‌ گزارش فولادنامه به نقل از بیرونیت، واقعیتِ ملموس در فضایِ مدیریتیِ کشور این است که در بخش معدن و صنایع معدنی، شمارِ مدیرانِ باکیفیت، سیاست‌گذار و توسعه‌گرا رو به کاهش است. در چنین شرایطی که کشور نیازمندِ سکان‌دارانِ متخصص است، تخریبِ سرمایه‌های مدیریتی تنها منجر به انفعال، سرخوردگی و خروجِ باقی‌مانده‌های این بدنه تخصصی از چرخه تصمیم‌گیری می‌شود.
از این‌رو، اکنون بیش از هر زمان دیگری ضرورت دارد قدرِ اندک مدیرانِ توسعه‌گرای باقیمانده را بدانیم. به‌ویژه ضرورت دارد از مدیرانِ تازه نفسِ دهه شصتی که نسل جدید و امیدبخشِ مدیرانِ متخصص در این حوزه به شمار می‌روند، پاسداری کنیم؛ چرا که توسعه‌ی پایدار، تنها در سایه‌یِ ثباتِ مدیریتی و حمایت از نخبگانِ اجرایی محقق خواهد شد.