به گزارش فولادنامه؛ در حالی که قیمت بیلت، محصول نیمه‌ساخته فولادی و ماده اولیه تولید میلگرد و سایر مقاطع فولادی، در بازارهای آسیایی همچنان روند نزولی دارد، فولادسازان ایرانی این هفته موفق شدند صادرات خود را بدون کاهش قیمت نهایی کنند؛ اتفاقی که به گزارش مؤسسه تخصصی کالانیش، ایران را از روند کاهشی رقبای آسیایی متمایز کرده است.

بر اساس تازه‌ترین گزارش کالانیش، یکی از کارخانه‌های فولادسازی مستقر در بندرعباس که احتمال می‌رود فولاد جنوب کاوه باشد، یک محموله ۲۰ هزار تنی بیلت را با قیمت ۴۱۵ دلار به ازای هر تن صادر کرده است. این معامله به صورت فوب انجام شده؛ به این معنا که فروشنده کالا را روی عرشه کشتی در بندر مبدأ تحویل می‌دهد و هزینه حمل دریایی بر عهده خریدار است. زمان بارگیری این محموله هنوز اعلام نشده است.

در مقابل، تولیدکنندگان چینی طی یک هفته گذشته قیمت صادراتی بیلت را بین ۵ تا ۱۰ دلار کاهش داده‌اند. اکنون بیلت ۱۵۰ میلی‌متری با گرید ۳SP، یکی از گریدهای رایج برای تولید میلگرد و مقاطع ساختمانی، با قیمت ۴۵۵ دلار به ازای هر تن در بندر مبدأ چین عرضه می‌شود. با احتساب هزینه حمل تا بنادر کشورهای عضو شورای همکاری خلیج فارس، قیمت نهایی این محصول به ۵۰۵ تا ۵۱۰ دلار به ازای هر تن می‌رسد.

در اندونزی نیز روند مشابهی دیده می‌شود. قیمت پیشنهادی صادراتی بیلت از ۴۸۰ دلار در پایان هفته گذشته به ۴۷۰ دلار به ازای هر تن کاهش یافته است. این قیمت برای محموله‌های بزرگ، در حدود ۴۸ تا ۵۰ هزار تن، اعلام شده است.

گزارش کالانیش همچنین نشان می‌دهد عرضه‌کنندگان ایرانی هنوز حضور پررنگی در بازار شرق آسیا ندارند. به نظر می‌رسد مقصد اصلی صادرات ایران همچنان بازارهای نزدیک‌تر، به‌ویژه کشورهای حوزه خلیج فارس، باشد و نه رقابت مستقیم با تولیدکنندگان چین و اندونزی در شرق آسیا.

چرا قیمت صادراتی ایران کاهش نیافت؟

حفظ قیمت صادراتی ایران در شرایطی رخ داده که بسیاری از فولادسازان آسیایی به دلیل کاهش تقاضا، به‌ویژه در بازار مسکن چین، ناچار به ارائه تخفیف شده‌اند. هرچند هنوز نمی‌توان درباره علت این تفاوت با قطعیت اظهار نظر کرد، اما فعالان بازار چند عامل را در این زمینه مؤثر می‌دانند.

نخست، هزینه پایین‌تر تولید در ایران، به‌ویژه به دلیل قیمت انرژی، است که می‌تواند به فولادسازان امکان دهد در برابر فشار کاهش قیمت مقاومت بیشتری داشته باشند.

عامل دیگر به ساختار صادرات ایران بازمی‌گردد. محدودیت‌های ناشی از تحریم‌ها و دشواری نقل‌وانتقال پول باعث شده تعداد خریداران و حجم معاملات صادراتی ایران نسبت به بسیاری از رقبای آسیایی کمتر باشد. در چنین شرایطی، فروشندگان ایرانی ممکن است برای حفظ قیمت، انعطاف کمتری در ارائه تخفیف داشته باشند؛ هرچند این موضوع الزاماً به معنای برخورداری از مزیت رقابتی پایدار نیست.

تداوم این روند چه پیامی دارد؟

اگر فولادسازان ایرانی در هفته‌های آینده نیز بتوانند قیمت صادراتی خود را در محدوده ۴۱۵ دلار به ازای هر تن حفظ کنند، درآمد ارزی حاصل از صادرات فولاد در کوتاه‌مدت از ثبات بیشتری برخوردار خواهد شد. با این حال، حضور محدود ایران در بازارهای بزرگ شرق آسیا می‌تواند در میان‌مدت مانع افزایش سهم صادراتی کشور شود. اینکه این مقاومت قیمتی ادامه پیدا می‌کند یا فولادسازان ایرانی نیز ناچار به همراهی با روند نزولی بازار خواهند شد، به وضعیت تقاضای جهانی و روند قیمت‌ها در هفته‌های آینده بستگی دارد.