بر این اساس، محدودیت‌های تجاری و مالی می‌توانند در کنار مشکلات زیرساختی، مسیر صادرات فولاد را دشوارتر کنند. تداوم حضور در بازارهای خارجی نیز به توان تولیدی کارخانه‌ها و امکان تأمین نهاده‌ها و انتقال محصولات وابسته است.

توان فنی داخلی و امکان جبران آسیب‌ها

یکی از ظرفیت‌های صنعت فولاد ایران، توان فنی و مهندسی شکل‌گرفته در طول سال‌های فعالیت این صنعت است. اشرف‌سمنانی در این باره گفت که نیروهای متخصص و مجموعه‌های فنی در بسیاری از موارد توانسته‌اند تجهیزات و قطعات مورد نیاز را تعمیر کنند یا نمونه‌هایی از آنها را در داخل کشور بسازند.

به گفته وی، این توانمندی حاصل تجربه انباشته‌شده در بخش‌های کارگری، مهندسی، طراحی و مدیریت صنعت فولاد است. با این حال، برخورداری از دانش فنی داخلی به معنای بی‌نیازی کامل از تجهیزات و نهاده‌های خارجی نیست و جبران آسیب‌ها و بازگشت به شرایط عادی ممکن است به زمان نیاز داشته باشد.

این فعال بخش معدن و صنایع معدنی همچنین پراکندگی جغرافیایی کارخانه‌های فولادی را یکی دیگر از ظرفیت‌های این صنعت دانست. به گفته وی، فعالیت واحدهای فولادی در مناطق مختلف کشور می‌تواند در صورت بروز اختلال در یک منطقه، امکان جبران بخشی از ظرفیت ازدست‌رفته را از طریق سایر واحدها فراهم کند.
البته استفاده از این ظرفیت به عواملی مانند وجود ظرفیت خالی در کارخانه‌های دیگر، دسترسی به مواد اولیه، زیرساخت‌های حمل‌ونقل و امکان انتقال محصولات وابسته است. بنابراین، پراکندگی جغرافیایی واحدها به‌تنهایی مانع از بروز اختلال در عرضه محصولات نخواهد شد، اما می‌تواند انعطاف‌پذیری شبکه تولید را افزایش دهد.

ضرورت تقویت زیرساخت‌ها و کاهش آسیب‌پذیری

اشرف‌سمنانی با تأکید بر ضرورت شناسایی بخش‌های حساس صنعت فولاد اظهار کرد که برای کاهش آسیب‌پذیری این صنعت، باید نقاطی که با ریسک بیشتری مواجه هستند شناسایی شوند و اقدامات حفاظتی و پشتیبانی متناسب با شرایط آنها در نظر گرفته شود.

وی همچنین پایداری تأمین انرژی و زیرساخت‌های حمل‌ونقل را از عوامل مهم در تداوم فعالیت کارخانه‌های فولادی دانست. به گفته وی، عملکرد این دو بخش خارج از کنترل کامل کارخانه‌هاست و حتی برخورداری از نیروی انسانی متخصص و توانایی ساخت یا تعمیر تجهیزات، بدون دسترسی پایدار به انرژی و امکان جابه‌جایی مواد اولیه و محصولات، نمی‌تواند تداوم تولید را تضمین کند.

بر این اساس، کاهش آسیب‌پذیری صنعت فولاد به مجموعه‌ای از عوامل از جمله تقویت توان فنی داخلی، حفاظت از بخش‌های حساس، پایداری زیرساخت‌های انرژی و حمل‌ونقل و هماهنگی میان واحدهای مختلف زنجیره تولید وابسته است. توان بازیابی پس از بحران می‌تواند به تداوم فعالیت این صنعت کمک کند، اما جایگزین برنامه‌ریزی و پشتیبانی مستمر برای کاهش ریسک‌های تولید و تجارت نخواهد بود.