به گزارش فولادنامه؛ بررسی وضعیت بازار این محصول نشان می‌دهد قیمت عرضه داخلی فروسیلیکو منگنز همچنان فاصله قابل توجهی با هزینه واردات دارد؛ به‌طوری که واردات هر تن از این محصول با ارز حاصل از صادرات حدود ۱۷۰ میلیون تومان تمام می‌شود، در حالی که تولیدکنندگان فولادی برای تامین همین محصول از بازار داخلی باید حدود ۳۸۰ میلیون تومان به ازای هر تن پرداخت کنند. این اختلاف قیمت در شرایطی ایجاد شده که طبق سیاست‌های وزارت صمت، فعالان زنجیره ملزم به خرید از تولیدکنندگان داخلی هستند.
این فاصله قیمتی با توجه به میزان مصرف فروسیلیکو منگنز در فرآیند تولید فولاد، اثر قابل توجهی بر هزینه شرکت‌ها دارد. برای تولید یک میلیون تن فولاد، حدود ۱۳ هزار تن از این ماده مورد نیاز است که ما به التفاوت هزینه تامین آن به‌طور میانگین بین ۲.۷ هزار میلیارد تومان سالانه برآورد می‌شود؛ رقمی که می‌تواند سودآوری شرکت‌های فولادی را تحت تاثیر قرار دهد.
تبدیل شدن فروسیلیکو منگنز به یکی از چالش‌های روز صنعت فولاد، در شرایطی است که بنگاه‌های تولیدی همزمان با کمبود نقدینگی مواجه‌اند. در شرایط جنگی حال حاضر، صادرات فولاد نیز با اختلال روبه‌رو شده و افزایش هزینه‌های حمل‌ونقل، محدودیت‌های لجستیکی و دشواری دسترسی به بازارهای صادراتی، فشار مضاعفی بر تولیدکنندگان وارد کرده است. در کنار این موارد، ناترازی انرژی نیز روند تولید را با چالش مواجه کرده و مجموع این عوامل، حاشیه سود شرکت‌ها را بیش از گذشته تحت فشار قرار داده است.
اگر قرار است حمایت از تولید داخلی فروسیلیکو منگنز در دستور کار باشد، این حمایت باید همزمان با اصلاح ساختار هزینه‌ها، ارتقای بهره‌وری، کاهش هزینه‌های سربار، ایجاد شرایط رقابتی و ثبات در سیاست‌های ارزی و تجاری دنبال شود. در غیر این صورت، تداوم فاصله قیمت داخلی و وارداتی این محصول می‌تواند فشار بیشتری بر زنجیره فولاد وارد کرده و رقابت‌پذیری تولیدکنندگان داخلی را با چالش جدی‌تری مواجه کند.

منبع: معدن ۲۴