به گزارش فولادنامه؛ فولادسازان هند در سال مالی ۲۰۲۷ با وجود افزایش هزینه‌های تولید، همچنان حاشیه سود عملیاتی مناسبی خواهند داشت. رشد قیمت داخلی فولاد نیز حدود ۶ تا ۸ درصد پیش‌بینی شده که می‌تواند افزایش هزینه‌های مواد اولیه و سایر هزینه‌های عملیاتی را جبران کند.
در مقابل، هزینه تولید هر تن فولاد حدود ۲ هزار روپیه افزایش یافته و به ۵۳ تا ۵۴ هزار روپیه خواهد رسید. مهم‌ترین عامل این افزایش، رشد ۵ تا ۷ درصدی قیمت زغال‌سنگ کک‌شو است؛ ماده‌ای که حدود ۴۰ درصد هزینه تولید فولاد را تشکیل می‌دهد. افزایش هزینه حمل‌ونقل، بیمه و تعرفه برق نیز فشار بیشتری بر هزینه‌های تولید وارد خواهد کرد.
با این حال، تقاضای داخلی قوی، افزایش قیمت‌های جهانی و سیاست‌های حمایتی دولت به فولادسازان اجازه می‌دهد این افزایش هزینه‌ها را تا حد زیادی به بازار منتقل کنند. هند از دسامبر ۲۰۲۵ نیز تعرفه حفاظتی ۱۱.۵ درصدی را به‌صورت مرحله‌ای و برای مدت سه سال بر واردات برخی محصولات فولادی اعمال کرده که رقابت فولاد وارداتی با تولیدکنندگان داخلی را محدود می‌کند.
تقاضای فولاد هند در سال مالی ۲۰۲۷ حدود ۵ تا ۷ درصد رشد خواهد کرد و زیرساخت، خودروسازی و ساخت‌وساز مهم‌ترین محرک‌های این رشد خواهند بود. ظرفیت رشد بازار هند همچنان بالاست؛ مصرف سرانه فولاد این کشور در سال ۲۰۲۵ تنها ۱۰۹.۲ کیلوگرم بوده، در حالی که میانگین جهانی حدود ۲۰۹ کیلوگرم است. سرمایه‌گذاری فولادسازان نیز در سال مالی جاری به ۷۵۰ تا ۸۰۰ میلیارد روپیه افزایش خواهد یافت.
این شرایط همچنین فولادسازان را به سمت توسعه ظرفیت سوق داده است؛ حدود ۷۵ درصد سرمایه‌گذاری‌ها از منابع داخلی تأمین خواهد شد. با این حال، تشدید تنش‌های خاورمیانه و احتمال اختلال در زنجیره تأمین و افزایش بیشتر هزینه‌ها همچنان مهم‌ترین ریسک پیش روی صنعت فولاد هند محسوب می‌شود.

منبع: ایفنا به نقل از GMK