به گزارش فولادنامه به نقل از دنیای اقتصاد، به نقل از فایننشال‌تایمز، دولت ترامپ تلاش می‌کند صنعت زغال‌سنگ آمریکا را که طی سال‌های گذشته روندی نزولی داشته است، احیا کند؛ رویکردی که به گفته سایمون موندی، تحلیلگر فایننشال‌تایمز، ممکن است پیامدهایی متفاوت از اهداف واشنگتن داشته باشد.
در دیدار هفته گذشته دونالد ترامپ و شی جین‌پینگ در واشنگتن، یکی از توافق‌های ملموس این بود که چین در سال‌های ۲۰۲۷ و ۲۰۲۸ دست‌کم ۱۰ میلیون تن زغال‌سنگ از آمریکا وارد کند. کاخ سفید این توافق را نشانه‌ای از احیای صنعت زغال‌سنگ آمریکا توصیف کرد.
با این حال، موندی معتقد است چین این تعهد را بدون دریافت تعهد مشخصی از آمریکا پذیرفته است. از نگاه این تحلیلگر، واردات زغال‌سنگ آمریکا برای چین تنها یک مکمل کوچک اما مفید در بازار انرژی این کشور محسوب می‌شود.

زغال‌سنگ آمریکا در مسیر افول

تولید زغال‌سنگ آمریکا از سال ۲۰۰۰ حدود نصف شده و سهم این سوخت در تولید برق نیز از ۵۱ به ۱۷ درصد کاهش یافته است. پیش‌بینی وزارت انرژی آمریکا نیز از ادامه روند کاهشی حکایت دارد.
بر اساس این تحلیل، عامل اصلی کاهش نقش زغال‌سنگ در آمریکا اقتصادی است؛ چراکه هزینه تولید برق از نیروگاه‌های زغال‌سنگی به‌مراتب بالاتر از گاز، انرژی خورشیدی و باد خشکی است.
دولت آمریکا در تلاش برای جلوگیری از تعطیلی نیروگاه‌های زغالی، از دستورهای اضطراری و بیش از یک میلیارد دلار حمایت مالی استفاده کرده است. با این حال، یک دادگاه فدرال در این ماه یکی از این دستورها را فراتر از اختیارات دولت دانست و آن را لغو کرد.
بحران انرژی و افزایش صادرات زغال‌سنگ
تحولات بازار انرژی نیز در مقطعی به افزایش صادرات زغال‌سنگ آمریکا کمک کرده است. بر اساس گزارش مورد استناد دنیای اقتصاد، تهاجم نظامی علیه ایران و بسته‌شدن تنگه هرمز موجب افزایش قیمت گاز شده و صادرات زغال‌سنگ آمریکا را در فصل دوم ۱۹ درصد افزایش داده است.
با این حال، همین بحران از نگاه نویسنده می‌تواند انگیزه کشورهای آسیایی برای حرکت به سمت انرژی‌های تجدیدپذیر ارزان‌تر را افزایش دهد.
آژانس بین‌المللی انرژی پیش‌بینی کرده است سهم زغال‌سنگ از تولید برق جهان از ۳۴ درصد در ۲۰۲۵ به ۲۷ درصد در ۲۰۳۰ کاهش پیدا کند.

چین؛ بزرگ‌ترین بازار، با سهم کاهشی زغال‌سنگ

چین همچنان بزرگ‌ترین بازار زغال‌سنگ جهان است، اما سهم این سوخت در تولید برق این کشور برای نخستین‌بار به کمتر از ۵۰ درصد رسیده است.
در همین شرایط، واردات زغال‌سنگ از آمریکا برای چین می‌تواند بخشی کوچک اما قابل استفاده از سبد انرژی این کشور باشد. در مقابل، مسیر سرمایه‌گذاری جهانی در ظرفیت تولید برق جدید، سهم بیشتری را به انرژی‌های تجدیدپذیر اختصاص داده است.
بر اساس آمار مطرح‌شده در این گزارش، ۸۶ درصد ظرفیت جدید برق جهان در سال گذشته از محل انرژی‌های تجدیدپذیر ایجاد شده و صادرات فناوری پاک چین نیز از ۲۲۰ میلیارد دلار فراتر رفته است.

رقابت انرژی در مسیری فراتر از زغال‌سنگ

سایمون موندی در جمع‌بندی تحلیل خود معتقد است اگر واشنگتن به جای رقابت در فناوری‌های کم‌کربن، بخش قابل توجهی از تمرکز خود را بر مقابله با روند افول زغال‌سنگ قرار دهد، پکن انگیزه‌ای برای مداخله نخواهد داشت.
از این منظر، مناقشه بر سر آینده زغال‌سنگ آمریکا تنها به میزان تولید یا صادرات این سوخت محدود نمی‌شود، بلکه بخشی از رقابت گسترده‌تر میان آمریکا و چین در بازار انرژی و فناوری‌های کم‌کربن است.