به گزارش فولادنامه به نقل از تجارت، معدن و فولاد؛ فولاد خوزستان در سال‌های اخیر برنامه‌هایی را برای کاهش مصرف منابع، مدیریت انرژی و کنترل آثار زیست‌محیطی تولید اجرا کرده است؛ رویکردی که همزمان با محدودیت‌های انرژی و تغییر الزامات بازارهای جهانی، اهمیت بیشتری پیدا کرده است.
یکی از محورهای اصلی این برنامه، توسعه انرژی‌های تجدیدپذیر است. فولاد خوزستان ایجاد ۶۰۰ مگاوات ظرفیت نیروگاه خورشیدی را در قالب سه پروژه ۲۰۰ مگاواتی دنبال می‌کند که پروژه‌های بهبهان و گتوند بخشی از این برنامه هستند.
افزایش سهم انرژی تجدیدپذیر در سبد مصرف برق، علاوه بر کمک به تأمین پایدار انرژی، می‌تواند به کاهش شدت کربن محصولات فولادی کمک کند و زمینه انطباق بیشتر تولید با الزامات زیست‌محیطی بازارهای جهانی را فراهم آورد.
در بخش کنترل آلایندگی نیز ظرفیت سامانه‌های غبارگیری فولاد خوزستان از حدود ۵ میلیون به بیش از ۱۱ میلیون مترمکعب در ساعت افزایش یافته است. اجرای ویندفنسینگ برای کنترل انتشار غبار ناشی از انباشت مواد نیز از دیگر اقدامات انجام‌شده در این بخش است.
بازچرخانی پساب صنعتی و مدیریت پسماند نیز در برنامه‌های زیست‌محیطی شرکت قرار دارد. براساس گزارش‌های منتشرشده، بیش از ۸۶ درصد پسماندهای صنعتی فولاد خوزستان وارد چرخه بازچرخانی یا فروش می‌شود.

افزایش تولید همراه با کاهش انتشار گردوغبار
یکی از شاخص‌های قابل توجه در عملکرد زیست‌محیطی فولاد خوزستان، روند تغییر تولید و انتشار گردوغبار در یک دوره ۱۲ ساله است. براساس گزارش‌های شرکت، در این مدت تولید ۴۴ درصد افزایش یافته، در حالی که انتشار گردوغبار ۵۶ درصد کاهش داشته است.
این روند نشان می‌دهد توسعه ظرفیت تولید در فولاد خوزستان همزمان با اقداماتی برای کنترل آلایندگی و استفاده بهینه‌تر از منابع دنبال شده است.

حرکت به سمت فولاد کم‌کربن
مسیر فولاد خوزستان در حوزه محیط زیست تنها به اجرای پروژه‌های انرژی و کنترل آلایندگی محدود نمی‌شود و در ادامه نیازمند شاخص‌های دقیق‌تر برای سنجش عملکرد خواهد بود.
سهم انرژی‌های تجدیدپذیر، میزان مصرف آب، شدت مصرف انرژی و میزان انتشار کربن به ازای هر تن محصول از جمله شاخص‌هایی هستند که می‌توانند در ارزیابی مسیر حرکت شرکت به سمت تولید کم‌کربن مورد توجه قرار گیرند.
با توسعه پروژه‌های خورشیدی، افزایش ظرفیت غبارگیری، بازچرخانی پساب و مدیریت پسماند، فولاد خوزستان در حال حرکت به سمت کاهش مصرف منابع و بهبود شاخص‌های زیست‌محیطی تولید است؛ مسیری که می‌تواند بخشی از الزامات رقابت‌پذیری فولاد در بازارهای آینده را پوشش دهد.