به گزارش فولادنامه، مسیر تولید فولاد کم‌کربن فقط به کوره‌های احیا و فولادسازی محدود نمی‌شود و بخش مهمی از این فرآیند از معادن سنگ‌آهک و واحدهای پخت آهک و دولومیت آغاز می‌شود. این صنعت به‌دلیل انتشار مستقیم گازهای گلخانه‌ای، یکی از حلقه‌های مهم در برنامه‌های کربن‌زدایی زنجیره فولاد به شمار می‌رود.
آهک و دولومیت در فرآیندهای فولادسازی نقش اساسی دارند. آهک در کوره‌های قوس الکتریکی، مبدل‌های اکسیژنی و متالورژی ثانویه به‌عنوان سرباره‌ساز، ناخالصی‌هایی مانند فسفر، گوگرد و سیلیس را حذف می‌کند و دولومیت نیز با تأمین اکسید منیزیم و اشباع سرباره، به کاهش خوردگی نسوزها کمک می‌کند.
با این حال، تولید آهک از طریق کلسیناسیون کربنات‌ها، علاوه بر انتشار ناشی از مصرف سوخت، با انتشار کربن حاصل از تجزیه شیمیایی سنگ نیز همراه است. برآوردهای مطرح‌شده در این حوزه نشان می‌دهد حدود ۶۰ تا ۷۰ درصد انتشار دی‌اکسیدکربن تولید آهک، منشأ ساختاری دارد و به همین دلیل، حتی استفاده از انرژی‌های تجدیدپذیر به‌تنهایی نمی‌تواند تمام انتشار این فرآیند را حذف کند.
یکی از فناوری‌های مطرح برای بهبود عملکرد این بخش، کوره‌های Parallel Flow Regenerative (PFR) است. این کوره‌ها با استفاده از دو شفت عمودی و بازیافت حداکثری انرژی، می‌توانند راندمان حرارتی را به بیش از ۸۵ درصد برسانند و مصرف سوخت را کاهش دهند.
در گام بعدی، چهار مسیر فناورانه برای کاهش انتشار در صنعت آهک و دولومیت مطرح است؛ الکتریکی‌سازی کوره‌ها با استفاده از انرژی پاک، جایگزینی گاز طبیعی با هیدروژن سبز، استفاده از فناوری‌های جذب، استفاده و ذخیره‌سازی کربن (CCUS) و توسعه بازیافت سرباره‌ها و پسماندها.
برای ایران، برخورداری از ذخایر سنگ‌آهک و دولومیت و سهم بالای کوره‌های قوس الکتریکی در صنعت فولاد، ظرفیت قابل توجهی برای حرکت به سمت فولاد کم‌کربن ایجاد می‌کند. تحقق این ظرفیت، به سرمایه‌گذاری در هوشمندسازی فرآیندها، توسعه کوره‌های PFR و زیرساخت‌های جذب کربن نیاز دارد.
در این چارچوب، امیرحسین کریمدادی، مدیرعامل شرکت معدنی و صنعتی فولادسنگ مبارکه اصفهان، تأکید کرده است که در بازار آینده فولاد، شدت کربن کل زنجیره تأمین می‌تواند به یکی از عوامل تعیین‌کننده ارزش تجاری و رقابت‌پذیری محصولات تبدیل شود.


منبع: ایراسین