به گزارش فولادنامه به نقل از روابط عمومی فولاد سنگان، فولاد سنگان با ظرفیت اسمی ۵ میلیون تن کنسانتره و ۵ میلیون تن گندله، در سال‌های اخیر مجموعه‌ای از پروژه‌های تولیدی و زیرساختی را دنبال کرده است؛ پروژه‌هایی که در کنار توسعه ظرفیت، حوزه‌هایی مانند انرژی، آب، حمل‌ونقل، فرآوری مواد معدنی و زیرساخت را نیز دربرمی‌گیرند.
تولید همچنان هسته اصلی فعالیت فولاد سنگان است و پروژه‌های توسعه‌ای این شرکت در حوزه افزایش ظرفیت، ارتقای کیفیت محصول، آب، انرژی، اتوماسیون، بارگیری و زیرساخت دنبال می‌شوند. با این حال، گستره پروژه‌ها نشان می‌دهد نگاه توسعه‌ای شرکت به تدریج از محدوده کارخانه فراتر رفته است.
نیروگاه بادی ۲۰۰ مگاواتی، کارخانه کنسانتره هماتیتی با ظرفیت ۲.۵ میلیون تن، پروژه انباشت مکانیزه باطله، طرح‌های انتقال آب و احداث تصفیه‌خانه تایباد، بخشی از پروژه‌هایی هستند که در این مسیر تعریف شده‌اند. این طرح‌ها در چارچوب برنامه‌ای با عنوان «کمربند توسعه صنعتی شرق کشور» دنبال می‌شوند.
اهمیت این تغییر رویکرد در آن است که بخشی از محدودیت‌های توسعه صنعتی در شرق کشور، اساساً به تولید کارخانه‌ای محدود نمی‌شود و موضوعاتی مانند انرژی، آب و حمل‌ونقل نیز در آن نقش دارند. بنابراین، سرمایه‌گذاری در این بخش‌ها می‌تواند علاوه بر پشتیبانی از تولید فولاد سنگان، ظرفیت‌های صنعتی پیرامون آن را نیز تحت تأثیر قرار دهد.
در چنین مدلی، افزایش ظرفیت تولید زمانی می‌تواند اثر اقتصادی گسترده‌تری ایجاد کند که در کنار آن، کسب‌وکارهای مکمل نیز شکل بگیرند؛ از شرکت‌های حمل‌ونقل و پیمانکاری گرفته تا خدمات فنی و مهندسی، تأمین قطعات، شرکت‌های دانش‌بنیان و صنایع پایین‌دستی.
از این منظر، اثر توسعه فولاد سنگان را نمی‌توان فقط با میزان محصول تولیدی یا ظرفیت اسمی کارخانه سنجید. هرچه ارتباط میان معدن، انرژی، آب، حمل‌ونقل، فرآوری و صنایع مکمل بیشتر شود، سهم این مجموعه در شکل‌گیری یک اکوسیستم صنعتی منطقه‌ای نیز افزایش خواهد یافت.
البته تبدیل سنگان به یک هاب صنعتی صرفاً با اجرای پروژه‌های فولاد سنگان محقق نمی‌شود. تحقق چنین چشم‌اندازی به تکمیل زیرساخت‌ها و همچنین شکل‌گیری صنایع و کسب‌وکارهای مکمل در پیرامون این مجموعه وابسته است.
از این منظر، شاید دقیق‌تر باشد مسیر آینده فولاد سنگان را نه «عبور از تولید به هاب صنعتی»، بلکه استفاده از تولید به‌عنوان سکوی شکل‌دهی یک هاب صنعتی توصیف کنیم؛ مدلی که در آن کارخانه، نقطه پایان سرمایه‌گذاری نیست، بلکه بخشی از زنجیره بزرگ‌تری است که می‌تواند به توسعه صنعتی شرق کشور متصل شود.