به گزارش فولادنامه به نقل از روابط عمومی فولاد هرمزگان، یکی از ریسک‌های کمتر دیده‌شده در زمان تعمیرات تجهیزات دوار، امکان چرخش ناخواسته تجهیز پس از قطع برق است؛ مسئله‌ای که در فن‌های بزرگ و پرقدرت غبارگیرها می‌تواند ایمنی نیروهای تعمیراتی را تحت تأثیر قرار دهد.
در فن‌های اصلی غبارگیر، حتی پس از خاموش شدن یک فن، جریان هوا ایجادشده توسط سایر فن‌های فعال می‌تواند باعث چرخش ناخواسته مجموعه متوقف‌شده شود. این پدیده که در صنعت با عنوان Wind-Milling یا Backdraft Rotation شناخته می‌شود، می‌تواند هنگام انجام عملیات تعمیراتی به یک ریسک ایمنی تبدیل شود.
فولاد هرمزگان برای کنترل این ریسک، طراحی یک سامانه مهار و تثبیت فن را در دستور کار قرار داد. این پروژه از مرحله شناسایی ریسک و بررسی نمونه‌های صنعتی آغاز شد و پس از تعیین الزامات فنی، طراحی سامانه متناسب با تجهیزات موجود، ساخت، نصب و انجام آزمون‌های عملیاتی دنبال شد.
یکی از ویژگی‌های این راهکار، پرهیز از تغییرات اساسی در ساختار تجهیز موجود است. در این پروژه، بدون جایگزینی کوپلینگ اصلی و بدون وابستگی به سامانه‌های پیچیده پنوماتیکی یا هیدرولیکی، راهکاری متناسب با نیاز عملیاتی فن‌ها طراحی و اجرا شد.
در نمونه‌های صنعتی مورد استفاده در خارج از کشور، برای مهار چنین حرکاتی از راهکارهایی مانند ترمز دیسکی و کالیپر، قفل مکانیکی، سامانه‌های پنوماتیکی یا هیدرولیکی و همچنین اینترلاک‌های کنترلی استفاده می‌شود. این تجهیزات بسته به ظرفیت و مشخصات فنی، نیازمند طراحی اختصاصی و هزینه‌های جانبی برای ساخت، حمل، نصب و راه‌اندازی هستند.
راهکار داخلی فولاد هرمزگان با هدف ساده‌سازی این فرآیند و متناسب با شرایط واقعی تجهیزات شرکت طراحی شده است. امکان ساخت و نگهداری سامانه در داخل مجموعه نیز از جمله مزیت‌های این رویکرد به شمار می‌رود.
پیش از اجرای این پروژه، برای جلوگیری از حرکت ناخواسته فن‌ها در برخی شرایط از روش‌های موقت و سنتی مانند جوشکاری و برش قطعات نگهدارنده استفاده می‌شد؛ روش‌هایی که علاوه بر زمان‌بر بودن، نیازمند فعالیت‌های جانبی و مداخله‌های متعدد در زمان تعمیرات بودند.
با اجرای سامانه جدید، مهار فن‌ها از یک راهکار موقت به یک سازوکار دائمی و قابل‌کنترل تبدیل شده است. این تغییر، علاوه بر کاهش ریسک عملیات تعمیراتی، می‌تواند زمان توقف تجهیزات و فعالیت‌های جانبی مرتبط با ایمن‌سازی را نیز کاهش دهد.
این پروژه را می‌توان نمونه‌ای از حل یک مسئله مشخص عملیاتی با استفاده از ظرفیت مهندسی داخلی دانست؛ رویکردی که به جای تغییر کامل تجهیزات یا اتکا به راهکارهای پرهزینه، بر طراحی راهکاری متناسب با نیاز واقعی مجموعه تمرکز دارد.