به گزارش فولادنامه، ظرفیت تولید فولاد خوزستان حدود ۴ میلیون تن در سال است، اما طبق اعلام مدیرعامل شرکت، محدودیت‌های انرژی در چهار سال گذشته باعث شده تولیدی معادل یک سال ظرفیت شرکت از دست برود.
بررسی عملکرد تولید شرکت در سال‌های ۱۴۰۱، ۱۴۰۲ و ۱۴۰۳ نیز نشان می‌دهد تولید فولاد خوزستان به‌ترتیب ۳.۵، ۳.۴۲ و ۳ میلیون تن بوده است.

با این حال، ثبت رکورد تولید ماهانه در مهر ۱۴۰۴ نشان داد ظرفیت تولید شرکت همچنان امکان دستیابی به سطوح بالاتر را دارد. فولاد خوزستان در این ماه ۳۶۰ هزار و ۷۹۸ تن شمش تولید کرد که یک رکورد تاریخی برای تولید ماهانه شرکت محسوب می‌شود.

این دو تصویر در کنار هم، مسئله اصلی را روشن‌تر می‌کنند؛ ظرفیت تولید وجود دارد، اما محدودیت‌های انرژی امکان استفاده پایدار از این ظرفیت را با چالش مواجه کرده است.

در چنین شرایطی، اثر محدودیت انرژی تنها در کاهش حجم تولید خلاصه نمی‌شود. کاهش تولید می‌تواند هزینه‌های تولید را افزایش دهد و بر حاشیه سود، بهره‌وری سرمایه و نقدینگی شرکت اثر بگذارد. به این ترتیب، انرژی از یک نهاده فنی برای تولید به یکی از عوامل مؤثر بر اقتصاد تولید تبدیل می‌شود.

در کنار انرژی، تأمین مواد اولیه نیز اهمیت دارد. فرصت‌های ایجادشده برای تولید در زمان دسترسی به انرژی، زمانی قابل استفاده هستند که مواد اولیه مورد نیاز نیز آماده باشد. از این رو، تداوم تولید به هماهنگی میان انرژی، مواد اولیه و برنامه‌ریزی تولید وابسته است.

در این میان، نیروی انسانی نیز نقش مهمی در تبدیل این عوامل به تولید دارد. برنامه‌ریزی تولید، کاهش توقفات، مدیریت تعمیرات، بهینه‌سازی مصرف انرژی و رفع گلوگاه‌های زنجیره تأمین، همگی به دانش، تجربه و سرعت تصمیم‌گیری وابسته‌اند.

بر همین اساس، کمیته عالی راهبری فولاد خوزستان می‌تواند از سطح پیگیری روزانه مسائل فراتر رفته و به محلی برای تصمیم‌گیری درباره ارتباط میان انرژی، مواد اولیه، تولید، هزینه، بهره‌وری سرمایه، حاشیه سود، نقدینگی و سرمایه انسانی تبدیل شود.

با نزدیک شدن به فصل زمستان، مسئله برای فولاد خوزستان فقط میزان دسترسی به گاز و برق نیست؛ بلکه نحوه تصمیم‌گیری پیش از اعمال محدودیت‌ها نیز اهمیت دارد. آماده بودن مواد اولیه برای پنجره‌های تولید، تعیین اولویت خطوط، بررسی همزمان سناریوهای انرژی و تولید و توجه به هزینه و سودآوری هر تن تولید، از جمله مسائلی است که در این شرایط اهمیت پیدا می‌کند.

از دست رفتن ۴ میلیون تن تولید در چهار سال، نشان می‌دهد محدودیت انرژی برای فولاد خوزستان دیگر صرفاً یک مسئله مقطعی تولید نیست. حفظ تولید در چنین شرایطی به تأمین انرژی، دسترسی پایدار به مواد اولیه، کنترل هزینه‌ها و تصمیم‌گیری مؤثر برای استفاده از ظرفیت موجود نیاز دارد.