به گزارش فولادنامه، ورود صادرکنندگان کم‌سابقه و استفاده از کارت‌های بازرگانی یکبارمصرف، به یکی از چالش‌های تجارت فولاد ایران تبدیل شده است؛ مسئله‌ای که به گفته حمیدرضا رستگار، رئیس اتحادیه آهن و فولاد تهران، در صورت نبود نظارت و ساماندهی می‌تواند به قیمت‌شکنی در بازارهای خارجی و تضعیف جایگاه محصولات ایرانی منجر شود.
رستگار در گفت‌وگو با ایراسین با تأکید بر ضرورت ساماندهی این وضعیت، تحریم‌ها و محدودیت‌های بانکی را از عوامل پیچیده‌تر شدن تجارت خارجی ایران دانست و گفت نمی‌توان برای حل مسئله صادرات، تنها یک بخش از زنجیره را محدود کرد. به اعتقاد او، تولیدکننده، توزیع‌کننده و صادرکننده باید هرکدام در حوزه تخصصی خود فعالیت کنند و در نهایت یک زنجیره منسجم برای تولید تا صادرات شکل بگیرد.

کارت‌های یکبارمصرف نیازمند ساماندهی است
رئیس اتحادیه آهن و فولاد تهران درباره تداوم فعالیت کارت‌های بازرگانی یکبارمصرف اظهار کرد که ساماندهی این کارت‌ها باید با سرعت بیشتری دنبال شود، اما در این مسیر نمی‌توان شرایط خاص اقتصادی و تحریمی کشور را نادیده گرفت.
به گفته رستگار، صنعت فولاد طی سال‌های گذشته با محدودیت‌های مختلف ناشی از تحریم مواجه بوده و در چنین شرایطی، سیاست‌های تجاری کشور نیز تحت تأثیر محدودیت‌های موجود قرار گرفته است. با این حال، این شرایط نباید ضرورت اصلاح سازوکارهای صادراتی و کنترل فعالیت صادرکنندگان فاقد سابقه را به حاشیه ببرد.
او تأکید کرد که با توجه به احتمال تداوم شرایط خاص اقتصادی، لازم است سازوکاری برای ساماندهی کارت‌های بازرگانی و فعالیت صادرکنندگان ایجاد شود تا در کنار حفظ مسیرهای تجاری، از آسیب به بازارهای صادراتی فولاد نیز جلوگیری شود.

محدودیت بانکی، الگوی تجارت را تغییر داده است
رستگار یکی از عوامل پیچیده شدن فعالیت صادرکنندگان را محدودیت‌های بانکی ناشی از تحریم‌ها عنوان کرد. به گفته او، ایران از یک سو برای حفظ بازارهای صادراتی به درآمدهای حاصل از صادرات نیاز دارد و از سوی دیگر، برای تأمین نیاز صنایع داخلی ناچار به واردات برخی کالاهاست.
محدودیت در نقل‌وانتقال منابع مالی نیز باعث شده در برخی موارد، تجارت خارجی به سمت مبادلات کالا به کالا حرکت کند. در چنین شرایطی، برخی بنگاه‌های کوچک‌تر یا فعالان کم‌سابقه ممکن است صادرات را با هدف تأمین کالاهای مورد نیاز کشور انجام دهند.
از نگاه رستگار، همین پیچیدگی‌ها نشان می‌دهد سیاست‌گذاری درباره کارت‌های بازرگانی و صادرکنندگان باید با در نظر گرفتن مجموعه شرایط اقتصادی، تجاری و تحریمی کشور انجام شود و صرفاً بر حذف یک گروه از فعالان متمرکز نباشد.

قیمت‌شکنی می‌تواند هزینه صادرات را به تولیدکننده تحمیل کند
یکی از نگرانی‌های اصلی در ورود صادرکنندگان فاقد سابقه کافی، نحوه قیمت‌گذاری محصولات ایرانی در بازارهای خارجی است. در شرایطی که تولیدکنندگان فولاد با هزینه‌های بالای انرژی، مواد اولیه، حمل‌ونقل و تأمین مالی مواجه هستند، فروش محصولات با قیمت‌های غیررقابتی یا پایین‌تر از سطح منطقی می‌تواند فشار مضاعفی بر تولیدکنندگان ایجاد کند.
رستگار با اشاره به اهمیت صنعت فولاد در اقتصاد کشور، خواستار حمایت هماهنگ دولت، فعالان صنعتی و تأمین‌کنندگان مالی از این صنعت شد. به گفته او، حفظ ظرفیت تولید و جلوگیری از ورود آسیب‌های جدید به زنجیره فولاد، نیازمند همکاری همه بخش‌های مرتبط است.

تولیدکننده نباید هم‌زمان متولی صادرات باشد
رئیس اتحادیه آهن و فولاد تهران واگذاری کامل صادرات به تولیدکنندگان را نیز راهکار مناسبی نمی‌داند و معتقد است صادرات خود یک فعالیت تخصصی است.
او گفت همان‌طور که تولید نیازمند دانش، تجربه و تمرکز تخصصی است، صادرات نیز باید توسط افرادی انجام شود که توانایی و سابقه لازم در این حوزه را دارند. از این منظر، تولیدکننده باید بتواند تمرکز خود را بر تولید، کیفیت و استمرار فعالیت قرار دهد و بخش صادرات نیز به فعالان متخصص این حوزه سپرده شود.
رستگار با تأکید بر وجود صادرکنندگان باسابقه در بازار فولاد، استفاده از ظرفیت این گروه را ضروری دانست و افزود: هر بخش از زنجیره باید وظیفه تخصصی خود را انجام دهد و این بخش‌ها به جای رقابت با یکدیگر، منافع مشترک خود را دنبال کنند.

تأمین بازار داخلی همچنان اولویت دارد
رستگار در عین حال تأمین نیاز صنایع داخلی را اولویت نخست دانست و تأکید کرد توسعه صادرات نباید به قیمت ایجاد کمبود در بازار داخلی تمام شود.

بر اساس این دیدگاه، ابتدا باید نیاز صنایع و مصرف‌کنندگان داخلی تأمین شود و سپس ظرفیت مازاد برای صادرات در نظر گرفته شود. در غیر این صورت، خروج محصول از بازار داخلی در شرایط کمبود می‌تواند به اختلال در تولید صنایع پایین‌دستی منجر شود.

به اعتقاد رئیس اتحادیه آهن و فولاد تهران، هماهنگی میان تولید، تأمین، توزیع و صادرات می‌تواند هم‌زمان سه هدف را دنبال کند: تأمین بازار داخلی، حفظ بازارهای صادراتی و استمرار فعالیت صنعت فولاد. در این چارچوب، ساماندهی صادرکنندگان و کارت‌های بازرگانی باید بخشی از یک سیاست جامع برای مدیریت زنجیره فولاد باشد، نه اقدامی جدا از سایر حلقه‌های این زنجیره.


منبع: ایراسین