به گزارش فولادنامه؛ بازار میلگرد و تیرآهن در پنج ماه نخست سال ۱۴۰۵ بیشتر از آنکه روندی مشخص صعودی یا نزولی داشته باشد، تحت تأثیر تغییر مداوم عوامل اقتصادی و سیاسی قرار گرفت. نرخ ارز، ریسک‌های سیاسی، محدودیت انرژی، هزینه تولید و انتظارات فعالان بازار در مقاطع مختلف نقش پررنگی داشتند و باعث شدند قیمت‌ها لزوماً از مسیر عرضه و تقاضای واقعی پیروی نکنند. در نتیجه، رشد قیمت همیشه به معنای افزایش مصرف نبود و کاهش قیمت نیز الزاماً از افزایش عرضه ناشی نمی‌شد.
فروردین در شرایطی آغاز شد که بازار هنوز امکان کشف یک قیمت پایدار را نداشت. تعطیلات نوروزی حجم معاملات را کاهش داده بود و همزمان ابهام سیاسی و اقتصادی باعث شد خریداران با احتیاط بیشتری رفتار کنند. میلگرد در محدوده نسبتاً بالایی نوسان کرد، اما نشانه‌ای از تقاضای قدرتمند دیده نشد. فروشندگان نیز به دلیل نگرانی از افزایش هزینه‌ها و احتمال محدود شدن عرضه، تمایل چندانی به کاهش قیمت نداشتند.
تیرآهن نیز فضای مشابهی را تجربه کرد و تیرآهن ۱۸ ذوب‌آهن اصفهان تا محدوده ۲۱ میلیون و ۸۰۰ هزار تومان پیش رفت. بنابراین فروردین را می‌توان ماهی دانست که قیمت‌ها در آن بیشتر تحت تأثیر انتظار و نگرانی از آینده قرار داشتند.
اردیبهشت؛ تقویت انتظارات
با ورود به اردیبهشت، فعالیت بازار بیشتر شد اما ابهام همچنان باقی ماند. نگرانی از افزایش نرخ ارز و نزدیک شدن به فصل محدودیت‌های انرژی، رفتار خریداران و فروشندگان را تحت تأثیر قرار داد. میلگرد میانه که ماه را در محدوده ۶۰ هزار تومان آغاز کرده بود، در پایان ماه به کانال ۶۴ هزار تومان رسید. با این حال، این رشد بیشتر از آنکه نتیجه رونق مصرف باشد، به نگرانی از افزایش قیمت در آینده مربوط می‌شد.
تیرآهن نیز نوسان شدیدی را تجربه کرد. قیمت تیرآهن ۲۰ ذوب‌آهن اصفهان ابتدا کاهش یافت و سپس با رشد نرخ ارز و افزایش نگرانی درباره تولید تا حوالی ۳۲ میلیون تومان پیش رفت. این رفتار نشان داد که تیرآهن در برابر تغییر انتظارات حساسیت بالایی دارد و بخشی از خریدها با هدف جلوگیری از خرید گران‌تر در آینده انجام می‌شد.
خرداد؛ آشکار شدن فشار تقاضا
خرداد نقطه تغییر بازار بود. کاهش انتظارات تورمی و انتشار اخبار سیاسی امیدوارکننده برای بازار باعث شد نرخ ارز عقب‌نشینی کند و انگیزه خرید احتیاطی کاهش یابد. در شرایطی که تقاضای مصرفی نیز ضعیف بود، خریداران از ورود سنگین خودداری کردند و فشار بیشتری بر قیمت‌ها ایجاد شد.
میلگرد ۱۸ ذوب‌آهن اصفهان از محدوده ۶۲ هزار تومان در ابتدای ماه به حوالی ۵۷ هزار تومان در پایان خرداد رسید. تیرآهن ۲۰ نیز افت شدیدتری داشت و از حدود ۳۱ میلیون تومان به نزدیک ۲۵ میلیون و ۴۰۰ هزار تومان کاهش یافت. این افت نشان داد که با کاهش حمایت روانی بازار، محصولات وابسته به پروژه‌های ساختمانی سریع‌تر تحت فشار قرار می‌گیرند. با این حال، هزینه تولید، حمل و نگرانی از محدودیت برق همچنان مانع از سقوط گسترده قیمت‌ها شد.
تیرماه؛ پررنگ شدن محدودیت عرضه
با آغاز تیرماه، افزایش ریسک‌های سیاسی، نوسان نرخ ارز و تشدید نگرانی درباره تأمین انرژی صنایع فولادی، سمت عرضه را تحت فشار قرار داد. دیگر تنها انتظارات تورمی تعیین‌کننده نبود و هزینه تولید و احتمال کاهش عرضه نیز وارد معادله شد. کاهش ظرفیت تولید باعث شد فروشندگان مقاومت بیشتری در برابر افت قیمت داشته باشند.
میلگرد ۱۶ ذوب‌آهن اصفهان در این ماه بیش از ۷ هزار تومان افزایش قیمت داشت و سایر برندهای اصلی نیز رشد کردند. این افزایش در شرایطی اتفاق افتاد که بازار ساخت‌وساز همچنان با رکود مواجه بود. بنابراین رشد قیمت بیشتر از سمت هزینه و عرضه تغذیه شد و نمی‌توان آن را نشانه بازگشت رونق مصرف دانست.
تیرآهن نیز در تیرماه حدود یک میلیون و ۹۰۰ هزار تومان افزایش قیمت را تجربه کرد و تیرآهن ۱۸ ذوب‌آهن اصفهان از محدوده ۲۰ میلیون و ۷۰۰ هزار تومان عبور کرد. محدودیت عرضه برخی سایزها و کاهش دسترسی به بعضی محصولات، اثر بیشتری بر قیمت تیرآهن گذاشت.
مرداد؛ جدایی مسیر میلگرد و تیرآهن
مرداد تفاوت میان دو محصول را بیشتر نشان داد. میلگرد به رشد خود ادامه داد، در حالی که تیرآهن وارد فاز اصلاح شد. میلگرد ۱۶ ذوب‌آهن اصفهان بیش از ۶ هزار و ۷۰۰ تومان افزایش قیمت داشت و در هفته‌های پایانی وارد کانال ۷۰ هزار تومان شد. میلگرد میانه و ظفر بناب نیز افزایش قیمت داشتند.
در این مقطع، افزایش قیمت میلگرد بیشتر از شرایط بازار بالادست، قیمت شمش، محدود شدن برخی عرضه‌ها و رشد قیمت‌های پایه تأثیر گرفت. ضعف تقاضای ساخت‌وساز همچنان ادامه داشت اما این عامل به تنهایی نتوانست فشار هزینه و محدودیت عرضه را خنثی کند.