به گزارش فولادنامه؛ تحولات شرکت توسعه آهن و فولاد گل‌گهر در سال‌های ۱۴۰۴ و ۱۴۰۵ نشان می‌دهد این مجموعه هم‌زمان دو مسیر را دنبال می‌کند؛ از یک سو افزایش ظرفیت و تثبیت جایگاه خود در تولید آهن اسفنجی و از سوی دیگر حرکت به سمت تکمیل زنجیره فولاد و تولید محصولات با ارزش افزوده بالاتر.
راه‌اندازی مگامدول «طوبی»، پیشبرد پروژه فولادسازی و نورد گرم، توسعه زیرساخت‌های فناورانه و تمرکز مدیریت بر مسئله انرژی، از مهم‌ترین محورهای توسعه این شرکت در این دوره بوده است. بر این اساس، تمرکز توسعه آهن و فولاد گل‌گهر تنها بر افزایش ظرفیت تولید قرار ندارد و حرکت به سمت ایجاد ارزش افزوده بیشتر در زنجیره فولاد نیز دنبال می‌شود.
شرکت توسعه آهن و فولاد گل‌گهر در سال ۱۴۰۴ یکی از مهم‌ترین پروژه‌های توسعه‌ای خود را با راه‌اندازی مگامدول طوبی وارد مرحله عملیاتی کرد. این واحد احیای مستقیم با ظرفیت حدود ۱.۸۵ میلیون تن آهن اسفنجی در سال و سرمایه‌گذاری حدود ۹۰ هزار میلیارد ریال، با استفاده از فناوری‌های جدید احداث شده است. هدف از اجرای این پروژه، علاوه بر افزایش ظرفیت تولید، ارتقای بهره‌وری و کاهش مصرف انرژی عنوان شده است.
اهمیت مگامدول طوبی را می‌توان در جایگاه آن در زنجیره تولید گل‌گهر دید. افزایش ظرفیت آهن اسفنجی، حلقه میانی میان سنگ‌آهن و فولادسازی را تقویت می‌کند؛ حلقه‌ای که در شرایط ناترازی تولید فولاد ایران اهمیت ویژه‌ای دارد. از این منظر، توسعه آهن و فولاد گل‌گهر تلاش دارد مزیت معدنی منطقه را به ظرفیت فرآوری و سپس تولید فولاد تبدیل کند و سهم بیشتری از ارزش ایجادشده در زنجیره را در داخل منطقه نگه دارد.
در این میان، پروژه فولادسازی و نورد گرم از دیگر محورهای مهم توسعه شرکت است. این پروژه قرار است ظرفیت تولید حدود سه میلیون تن ورق گرم را ایجاد کند. در سال ۱۴۰۵ نیز ادامه تمرکز شرکت بر تکمیل این پروژه دنبال شده است؛ از جمله حضور مدیرعامل و معاونان شرکت در لحظه تحویل سال در جمع کارکنان پروژه فولادسازی و همچنین انتشار فراخوان‌های تخصصی برای راه‌اندازی آزمایشگاه فولادسازی و مهندسی معکوس تجهیزات فولادسازی، ریخته‌گری و نورد.
از منظر اقتصادی، فروش آهن اسفنجی شرکت را در بخش میانی زنجیره نگه می‌دارد، اما ورود به فولادسازی و نورد گرم امکان حرکت به سمت محصولات نهایی‌تر و ارزش افزوده بالاتر را فراهم می‌کند. بر همین اساس، استراتژی توسعه شرکت را می‌توان حرکت از ظرفیت‌سازی به ارزش‌آفرینی دانست.
در سال ۱۴۰۴، شرکت علاوه بر توسعه ظرفیت، در بخش فروش نیز فعال بوده است. برای نمونه، در مردادماه همان سال مزایده عمومی فروش ۱۰۰ هزار تن آهن اسفنجی برای بازار داخلی برگزار شد. این اقدام نشان می‌دهد ظرفیت تولید ایجادشده باید هم‌زمان با مدیریت بازار و تنظیم کانال‌های فروش همراه شود.
با این حال، تأمین انرژی می‌تواند یکی از مهم‌ترین ریسک‌های پیش‌روی توسعه شرکت باشد. واحدهای احیای مستقیم وابستگی بالایی به گاز طبیعی دارند و محدودیت گاز می‌تواند به‌طور مستقیم ظرفیت تولید آهن اسفنجی را تحت تأثیر قرار دهد.
مدیرعامل شرکت توسعه آهن و فولاد گل‌گهر در موضع‌گیری اخیر خود، بحران گاز را تهدیدی جدی برای تولید آهن اسفنجی دانسته و بر ضرورت تعدیل قیمت گاز واحدهای احیای مستقیم تأکید کرده است. قرار گرفتن این موضوع در محور اظهارات مدیریت شرکت نشان می‌دهد انرژی به یکی از متغیرهای اصلی تصمیم‌گیری در توسعه گل‌گهر تبدیل شده است.
در چنین شرایطی، راه‌اندازی ظرفیت‌های جدید بدون حل مسئله انرژی می‌تواند به افزایش فاصله میان ظرفیت اسمی و تولید واقعی منجر شود. بنابراین، برای گل‌گهر در مرحله بعد، تنها احداث واحدهای جدید مطرح نیست و تضمین خوراک انرژی واحدهای موجود و جدید نیز اهمیت دارد.
در مجموع، تصویر توسعه آهن و فولاد گل‌گهر در سال‌های ۱۴۰۴ و ۱۴۰۵، نشان‌دهنده حرکت این شرکت از توسعه ظرفیت آهن اسفنجی به سمت تکمیل زنجیره فولاد است. مگامدول طوبی ظرفیت تولید آهن اسفنجی را تقویت کرده و پروژه فولادسازی و نورد گرم نیز چشم‌انداز ورود شرکت به تولید محصولات با ارزش افزوده بالاتر را ترسیم می‌کند. هم‌زمان، تمرکز بر فناوری و کاهش مصرف انرژی نیز در دستور کار قرار گرفته است.
موفقیت این مسیر به همراهی ظرفیت‌سازی با زیرساخت‌سازی وابسته است. بر این اساس، حل مسائل مربوط به گاز و برق، لجستیک و تأمین تجهیزات، در کنار بهره‌برداری پایدار از ظرفیت‌های ایجادشده، برای حرکت از آهن اسفنجی به فولاد و ورق اهمیت خواهد داشت.


منبع: تجارت، معدن و فولاد