به گزارش فولادنامه؛ در نیوکاسل استرالیا، جایی که برای بیش از هشتاد سال دود کوره‌های بلند بی‌اچ‌پی آسمان منطقه‌ی هانتر را رنگ می‌زد، سکوتی بیش از دو دهه حکم‌فرما بوده است. کارخانه‌ی نیوکاسل استیل‌ورکز در سال ۱۹۹۹ تعطیل شد و از آن پس، استرالیا هیچ کارخانه‌ی فولاد جدیدی احداث نکرده بود؛ رکوردی که این تابستان شکسته شد، اما نه با بازگشت کوره‌های سنتی گازسوز، بلکه با فناوری‌ای که تعریف تازه‌ای از فولادسازی ارائه می‌دهد.

شرکت گرین‌استیل استرالیا اعلام کرده است که با سرمایه‌گذاری معادل پانصد میلیون دلار آمریکا، نخستین کارخانه‌ی فولاد کاملاً برقی این کشور را در سایت تاریخی می‌فیلد نورث، دقیقاً بر روی زمین سابق کارخانه‌ی بی‌اچ‌پی، احداث خواهد کرد. آنچه این پروژه را از نمونه‌های مشابه در سراسر جهان متمایز می‌کند، حذف کامل گاز طبیعی از فرآیند تولید است؛ فناوری‌ای که به‌جای کوره‌های گازسوز پرکربن، از القای الکتریکی برای تولید حرارت استفاده می‌کند و مسیر تازه‌ای برای کاهش انتشار مستقیم کربن در صنعت فولاد می‌گشاید.

مدیرعامل شرکت، رومانی ابراهیم، این پروژه را بازگشت تولید صنعتی به شهری توصیف کرده که فولادسازی استرالیا از آن‌جا آغاز شده بود و هرگز نباید آن را ترک می‌کرد. رئیس هیئت‌مدیره‌ی شرکت نیز بر اهمیت این نکته تأکید کرده که نبود گاز در هیچ بخشی از فرآیند، به معنای کربن نهفته‌ی پایین‌تر در ساختمان‌ها و زیرساخت‌هایی است که با این فولاد ساخته خواهند شد؛ مزیتی که هم برای سازندگان مسکن و هم برای خریداران خانه به یک برد تبدیل می‌شود.

جزئیات فنی پروژه نشان می‌دهد این فقط یک شعار زیست‌محیطی نیست، بلکه یک برنامه‌ی صنعتی مشخص است. تجهیزات اصلی این کارخانه، از جمله کوره‌ی القایی برقی، توسط شرکت ایتالیایی دانیلی تأمین خواهد شد و قرار است از اکتبر ۲۰۲۷ به سایت برسد. کار بازسازی و نوسازی سایت پیش از پایان سال جاری میلادی آغاز می‌شود و بهره‌برداری کامل از کارخانه، ژانویه ۲۰۲۸ پیش‌بینی شده است. در مرحله‌ی نخست، این واحد میلگرد تولید خواهد کرد و در مراحل بعدی توسعه، تولید مفتول و کویل نیز به آن اضافه می‌شود. ظرفیت سالانه‌ی کارخانه حدود ششصد هزار تن فولاد نهایی برآورد شده که برای بخش‌های مسکن، حمل‌ونقل و انرژی عرضه خواهد شد.

آنچه این پروژه را در میان طرح‌های فولاد سبز جهان برجسته می‌کند، ساختار تأمین مالی آن است. برخلاف بسیاری از طرح‌های مشابه که به کمک‌های مستقیم دولتی وابسته‌اند، این سرمایه‌گذاری کاملاً خصوصی تأمین شده است. این ویژگی از یک سو ریسک سیاست‌گذاری دولتی را از پروژه حذف می‌کند، اما از سوی دیگر، تمام ریسک تجاری، از نوسان قیمت مواد اولیه گرفته تا مسیر آینده‌ی قیمت برق و بازار میلگرد، را به‌طور کامل بر عهده‌ی سرمایه‌گذاران خصوصی می‌گذارد. برای صنعتی که عادت کرده سرمایه‌گذاری‌های بزرگ در فولاد سبز را همراه با یارانه یا تضمین دولتی ببیند، این مدل می‌تواند الگویی تازه برای سایر بازارها باشد.

این تحول در استرالیا را باید در کنار روند گسترده‌تری در صنعت فولاد جهانی دید که در آن، تأمین انرژی پاک برای فرآیندهای تولید به یکی از محورهای اصلی سرمایه‌گذاری بدل شده است؛ از پروژه‌های خورشیدی که تولیدکنندگان ترکیه‌ای برای تأمین بخشی از انرژی مورد نیاز کارخانه‌های خود در حال توسعه‌ی آن هستند، تا سرمایه‌گذاری شرکت‌های ژاپنی روی هوش مصنوعی برای بهینه‌سازی مصرف انرژی در خطوط تولید. نقطه‌ی مشترک همه‌ی این تلاش‌ها این است که آینده‌ی فولاد دیگر تنها درباره‌ی فولاد نیست، بلکه درباره‌ی منبع انرژی‌ای است که آن را می‌سازد.

اگر همه‌چیز طبق برنامه پیش برود، نخستین شمش‌های فولاد می‌فیلد نورث در ابتدای سال ۲۰۲۸ از کارخانه‌ای بیرون خواهد آمد که در آن هیچ شعله‌ی گازی روشن نمی‌شود. برای صنعتی که یک قرن و نیم با کوره‌های زغال‌سنگی و گازسوز هویت یافته، این شاید کوچک‌ترین اما در عین حال یکی از معنادارترین گام‌ها به‌سوی آینده‌ای باشد که در آن، برق جای شعله را می‌گیرد.