به گزارش فولادنامه؛ بازار سنگ‌آهن امروز، برای دومین روز متوالی، مسیر نزولی را ادامه داد. قراردادهای آتی در بورس سنگاپور تا یک‌و‌شش‌دهم درصد کاهش یافتند و به پایین‌ترین سطح نزدیک به دو هفته اخیر رسیدند؛ در همین حال، فعال‌ترین قرارداد بورس کالای دالیان چین نیز تا دو‌و‌دودهم درصد افت کرد و قیمت هر تن سنگ‌آهن یوانی را به هفتصد‌وچهل‌ونه یوان رساند؛ کاهشی نزدیک به یک‌ودو‌دهم‌درصدی نسبت به روز معاملاتی پیش از آن.

دو عامل اصلی، امروز فشار فروش را در این بازار شکل دادند. نخست، وخامت بیشتر حاشیه سود کارخانه‌های فولاد چین؛ نشانه‌ای که تحلیل‌گران آن را به معنای ادامه ضعف تقاضای داخلی این کشور تفسیر می‌کنند. دوم، تداوم تنش‌های آمریکا و ایران که همچنان بر چشم‌انداز تقاضای جهانی سایه انداخته و ابهام درباره مسیرهای حمل دریایی و هزینه انرژی را زنده نگه داشته است.

این افت در قیمت سهام شرکت‌های معدنی بزرگ هم بازتاب یافت. سهام ریوتینتو، غول معدنی انگلیسی-استرالیایی، امروز با افتی یک‌ودودهم‌درصدی به هشتاد‌ونه‌و‌هفت‌صدم دلار رسید؛ روندی که نشان می‌دهد ضعف سنگ‌آهن، محدود به بورس‌های آسیایی نمانده و به بازارهای سهام غربی نیز سرایت کرده است. در نقطه مقابل، سهام سی‌اس‌ان میناراسائو برزیلی، استثنایی کوچک در این روند نزولی بود و با رشدی دو‌درصدی به یک دلار و یک سنت رسید؛ نوسانی که بیشتر ماهیت شرکتی داشت تا نشانه‌ای از تغییر روند کلی بازار.

اما شاید مهم‌ترین نکته امروز، نه در جهت حرکت قیمت، که در ساختار پشت آن نهفته باشد. بر اساس تحلیل‌های تازه منتشرشده، گروه منابع معدنی چین اکنون کنترل بیش از شصت درصد از واردات سنگ‌آهن این کشور را در دست دارد و مذاکرات این نهاد با معدن‌داران بزرگ جهانی، به‌جای یک بنچمارک واحد قیمتی سنتی، بازار را به سمت سبدی از شاخص‌های رقیب و گاه متعارض سوق داده است. این یعنی قیمت‌های بندری سنگ‌آهن چین، این روزها بیش از آنکه بازتاب مستقیم عرضه و تقاضای فیزیکی باشد، تحت تأثیر فشار اداری و مذاکراتی این نهاد دولتی شکل می‌گیرد؛ واقعیتی که به گفته تحلیل‌گران، برای معدن‌داران جهانی، به یکی از دردسرسازترین چالش‌های مذاکراتی سال‌های اخیر بدل شده است.

جمع‌بندی امشب بازار: تا زمانی که یا تقاضای فولاد چین نشانه بهبود واقعی نشان دهد، یا بحران خاورمیانه فروکش کند، سنگ‌آهن به احتمال زیاد در همان محدوده آشنای نودتا صدوده دلار بر تن سال ۲۰۲۶ باقی خواهد ماند؛ محدوده‌ای که هر افت آن، بیشتر نوسانی در یک بازه شناخته‌شده تلقی می‌شود تا آغاز یک روند تازه.