به گزارش فولادنامه؛ در نقشه پیچیده تجارت جهانی فولاد، ایران معمولاً نه به‌عنوان یک بازیگر مرکزی، بلکه به‌عنوان یک متغیر حاشیه‌ای اما تأثیرگذار ظاهر می‌شود؛ کشوری که صادرات بیلت و شمش آن، به‌ویژه در بازارهای آسیای جنوب‌شرقی، به اندازه کافی حجیم است که بتواند مسیر قیمت‌گذاری رقبای منطقه‌ای را جابه‌جا کند، بی‌آنکه لزوماً در کانون توجه گزارش‌های اصلی بازار جهانی قرار گیرد. رادار این هفته بازار فولاد، دقیقاً همین نقطه تلاقی را نشانه رفته است.

طبق آخرین گزارش‌های تحلیلی بازار بیلت آسیا، در هفته‌های اخیر گرایشی محسوس در میان برخی واردکنندگان جنوب‌شرق آسیا برای رجوع به تأمین‌کنندگان چینی، به‌جای منابع سنتی، شکل گرفته است؛ روندی که ریشه آن را باید در نگرانی از تداوم و ثبات محموله‌های صادراتی ایران جست‌وجو کرد. این نگرانی، نه از کاهش تولید که از عدم‌قطعیت مسیرهای حمل‌ونقل و ریسک‌های ژئوپلیتیک باقی‌مانده از تنش‌های اخیر منطقه‌ای نشئت می‌گیرد؛ ریسکی که همچنان در تصمیم خریداران آسیایی وزن قابل‌توجهی دارد، حتی پس از فروکش نسبی بحران.

جالب‌تر آنکه، به گفته تحلیل‌گران انجمن بین‌المللی تولیدکنندگان و صادرکنندگان میلگرد، همین کاهش تنش‌های ژئوپلیتیک مرتبط با ایران، اکنون به یکی از دلایل امیدواری برای پایان یافتن رکود طولانی‌مدت در بازار جهانی محصولات طویل فولادی تبدیل شده است. در گزارشی که اوایل ژوئیه منتشر شد، این نهاد صراحتاً هشدار داد که فضای کسب‌وکار در بازار جهانی محصولات طویل، بار دیگر رو به وخامت گذاشته و پیچیدگی‌های آن افزایش یافته؛ اما در همان حال یادآور شد که کاهش ظاهری تنش پیرامون ایران، می‌تواند نقطه عطفی باشد و اگر این روند تداوم یابد، بازار احتمالاً به کف چرخه کنونی خود نزدیک شده است.

این دوگانگی - نگرانی از ریسک عرضه در کوتاه‌مدت، و امیدواری به بهبود در میان‌مدت - دقیقاً همان چیزی است که این روزها لحن بازار جهانی بیلت و شمش را شکل می‌دهد. در همین حال، آمارهای صادراتی نشان می‌دهند صنعت فولاد ایران، با وجود همه فشارهای بیرونی، همچنان به فعالیت صادراتی خود ادامه داده است؛ صادرات محصولات نهایی فولادی کشور در دوره‌های اخیر رشدی دورقمی را در برخی ردیف‌ها، به‌ویژه میلگرد و محصولات تخت، ثبت کرده و بازارهای همسایه از جمله عراق و کشورهای آسیای مرکزی، همچنان مقاصد اصلی این صادرات باقی مانده‌اند؛ عمدتاً به دلیل مزیت جغرافیایی و هزینه پایین‌تر حمل نسبت به رقبای دورتر.

با این‌همه، معاملات ثبت‌شده اخیر بیلت صادراتی ایران، الگویی نامنظم را نشان می‌دهند: برخی محموله‌ها با قیمت‌هایی بالاتر از انتظار بازار معامله شده‌اند، در حالی که برخی پیشنهادهای دیگر، به دلیل فاصله قیمتی با انتظار فروشندگان، بی‌نتیجه مانده‌اند؛ نشانه‌ای از بازاری که هنوز به تعادل کامل نرسیده و در آن، هم فروشندگان و هم خریداران، محتاطانه‌تر از حالت عادی معامله می‌کنند.

برای ناظران بازار جهانی، پیام این هفته روشن است: مسیر بازگشت ثبات به بازار جهانی فولاد، دیگر تنها از تهران، پکن یا واشنگتن نمی‌گذرد، بلکه از دل شبکه‌ای در‌هم‌تنیده از تصمیم‌های خریداران منطقه‌ای، ریسک‌های حمل‌ونقل، و اعتماد بازگشته یا از‌دست‌رفته به ثبات صادرکنندگان عبور می‌کند؛ شبکه‌ای که ایران، با وجود همه محدودیت‌هایش، همچنان نخی نامرئی اما محسوس در بافت آن است.