به گزارش فولادنامه؛ بازار جهانی فولاد این روزها شبیه بدنه‌ای است که چند تب هم‌زمان دارد؛ هیچ‌کدام از تب‌ها به‌تنهایی بحرانی نیست، اما ترکیب‌شان بازار را عصبی نگه داشته. از تغییر قواعد بازی در اروپا تا انبوه شدن سنگ‌آهن در بنادر چین، و از تصمیم یک تولیدکننده آمریکایی برای گران کردن ورق تا اعداد کم‌رمق تولید جهانی؛ هرکدام از این محرک‌ها به‌تنهایی خبر است، اما کنار هم که بنشینند، تصویر یک بازار حساس و در حال بازتعریف را می‌سازند.

اروپا؛ دیواری تازه بالا رفته

نقطه‌ثقل هفته را باید در بروکسل جست‌وجو کرد. رژیم جدید ایمنی فولاد اتحادیه اروپا از اول ژوئیه رسماً جایگزین سازوکار قبلی شد و همین یک تغییر، معادلات صادرکنندگان به این بازار را به‌کلی به‌هم ریخته است. سقف سهمیه بدون‌عوارض واردات فولاد به اتحادیه ۴۷ درصد کاهش یافته و به حدود ۱۸.۳ میلیون تن در سال رسیده، و هر محموله‌ای که از این سقف عبور کند، با تعرفه‌ای ۵۰ درصدی روبه‌رو می‌شود؛ آن هم در ۲۶ گروه کالایی فولادی. نروژ، ایسلند و لیختن‌اشتاین از این محدودیت‌ها معاف مانده‌اند، اما بقیه تأمین‌کنندگان ثالث باید خود را با چارچوب تازه وفق دهند.

این تغییر صرفاً یک خبر تجاری نیست؛ یک علامت است. بازاری که سال‌هاست با واردات ارزان دست‌وپنجه نرم می‌کرد، حالا با دیواری بلندتر محافظت می‌شود، و این یعنی جریان‌های صادراتی که تا دیروز به اروپا سرازیر بودند باید مقصد تازه‌ای پیدا کنند؛ فشاری که به‌احتمال زیاد در هفته‌های آینده به بازارهای آسیایی و خاورمیانه منتقل خواهد شد.

چین؛ سنگ‌آهنی که جایی برای ماندن ندارد

در آن‌سوی دنیا، چین داستان متفاوتی روایت می‌کند. قراردادهای آتی میلگرد در شانگهای این هفته در نزدیکی پایین‌ترین سطح هشت‌ماهه معامله شدند و علت اصلی آن، ضعف تقاضای ساخت‌وساز است؛ رکودی که با کاهش قیمت‌های زودهنگام ژوئیه از سوی تولیدکنندگانی مانند زنیت استیل، بار دیگر خود را نشان داد.

اما شاید داستان جذاب‌تر در سمت عرضه سنگ‌آهن اتفاق افتاده باشد. موجودی بنادر چین به رکورد تازه‌ای معادل حدود ۱۶۰ میلیون تن رسیده؛ سطحی که فشار فروش را روی قیمت‌های آتی سنگ‌آهن تشدید کرده است. در دل همین روایت، گروه منابع معدنی چین محدودیت‌های تازه‌ای بر تحویل برخی محصولات فورتسکیو اعمال کرده و از کارخانه‌ها و بازرگانان خواسته پیش از ۱۵ ژوئیه تحویل محموله‌های «فاین ویژه سوپر» را نهایی کنند؛ گامی که می‌تواند به‌صورت موضعی عرضه را تنگ‌تر کند، هرچند در برابر انبوه موجودی انبارها، اثرش محدود به‌نظر می‌رسد.

آمریکا؛ قیمت‌گذاری که برخلاف جریان حرکت می‌کند

در حالی که چین زیر فشار مازاد عرضه است، در آمریکای شمالی سیگنال متفاوتی دیده می‌شود. اس‌اس‌آ‌بی امریکاز طی نامه‌ای به مشتریان اعلام کرده قیمت ورق را دست‌کم ۴۰ دلار در هر تن کوتاه افزایش می‌دهد؛ حرکتی که نشان می‌دهد تولیدکنندگان آمریکایی همچنان روی محدودیت عرضه داخلی و نه صرفاً رقابت قیمتی حساب باز کرده‌اند.
هم‌زمان، سرمایه‌گذاری‌های ساختاری هم ادامه دارد؛ یو‌اس استیل با تأیید هیأت‌مدیره، مبلغی در حدود ۴۷۵ میلیون دلار برای خط کوئنچ و تمپرینگ عملیات لوله‌سازی فیرفیلد در آلاباما اختصاص داده است. این‌گونه سرمایه‌گذاری‌ها معمولاً پیامی به بازار می‌فرستند: تولیدکننده به دوام تقاضای میان‌مدت در بخش‌های تخصصی‌تر مثل لوله و اتصالات اعتماد دارد.

تصویر کلان؛ رشدی محتاط و شکننده

اگر از جزئیات هفته فاصله بگیریم و به چشم‌انداز بزرگ‌تر نگاه کنیم، تصویر انجمن جهانی فولاد هم همین حس دوگانگی را تأیید می‌کند. تولید خام فولاد جهانی در ماه مه با کاهشی ۰.۳ درصدی نسبت به سال قبل، به ۱۵۷.۹ میلیون تن رسید؛ رقمی که نشان می‌دهد بازار هنوز از مرحله تثبیت واقعی عبور نکرده. پیش‌بینی کوتاه‌مدت این نهاد هم محتاطانه است: رشد ۰.۳ درصدی تقاضای جهانی در ۲۰۲۶ و شتاب‌گیری به ۲.۲ درصد در ۲۰۲۷؛ روایتی که بیشتر به کف‌سازی شبیه است تا جهش.

جمع‌بندی

بازار فولاد این هفته حساسیت خود را از چهار جبهه هم‌زمان گرفته: تغییر قواعد تجاری در اروپا که مسیر صادرات جهانی را دوباره ترسیم می‌کند؛ انباشت رکوردی سنگ‌آهن در چین که فشار نزولی روی مواد اولیه وارد می‌کند؛ تصمیم‌های قیمتی استثنایی در آمریکا که با روند عمومی همسو نیست؛ و در نهایت، ارقام کلان تولید و تقاضای جهانی که هنوز روایت روشنی از خروج از رکود ارائه نمی‌دهند. برای فعالان بازار، معنای عملی این وضعیت روشن است: چرخه فعلی، چرخه‌ای یک‌دست و قابل پیش‌بینی نیست، و هر منطقه با منطق خودش حرکت می‌کند.