به گزارش فولادنامه؛ هفت روزِ گذشته، برایِ بازارِ فولاد، بیش از هرچیز، هفته‌یِ یک سؤالِ بزرگ بود: آیا طولانی‌ترین رالیِ قیمتیِ اخیرِ بازارِ آمریکا، سرانجام به نقطه‌یِ پایانش رسیده؟ بیایید این هفته را، روز به روز، از دریچه‌یِ قیمت‌ها مرور کنیم.

شنبه، چهارمِ ژوئیه: تعطیلات، اما نه برایِ کارخانه‌ها

هفته را با یک عددِ ساکت اما پرمعنا آغاز کنیم. در آخرِ هفته‌یِ تعطیلاتِ روزِ استقلالِ آمریکا، تولیدِ خامِ فولادِ این کشور، در هفته‌یِ منتهی به چهارمِ ژوئیه، به یک‌میلیون‌وهشتصدوپنجاه‌وشش‌هزار تن رسید؛ رقمی که نشان می‌داد کارخانه‌ها، حتی در نیمه‌یِ یک آخرِ هفته‌یِ تعطیل، دست از کار نکشیده‌اند. در همین حال، در بازارِ قراضه‌یِ آهن، آرامشِ کامل حکم‌فرما بود: شاخصِ جهانیِ قراضه، بدونِ هیچ تغییرِ محسوسی، در همان سطحِ هفته‌یِ قبل باقی ماند؛ نشانه‌ای از بازاری که، به‌گفته‌یِ تحلیل‌گران، منتظرِ روشن‌شدنِ تکلیفِ خودش برایِ ماهِ ژوئیه بود.

یکشنبه، پنجمِ ژوئیه: چین، از دلِ مسکن، نفسی تازه کرد

یکشنبه، خبرِ غیرمنتظره‌ای از چین رسید: قراردادهایِ آتیِ میلگرد، پس از هفته‌ها نشستن نزدیکِ کفِ هشت‌ماهه‌اش، بالایِ سه‌هزاروهشتاد یوان در هر تن جهش کرد. دلیلش، آماری بود که نشان می‌داد معاملاتِ خانه‌های تازه‌ساز در ده شهرِ بزرگِ چین، در هفته‌یِ منتهی به پنجمِ ژوئیه، نوزده‌ونیم‌درصد نسبت به سالِ قبل رشد کرده؛ نخستین نشانه‌یِ ملموسِ بهبود در بازارِ مسکنی که ماه‌ها بازارِ فولاد را زیرِ فشار نگه داشته بود.

اما در همان روز، از سویِ دیگرِ زنجیره‌یِ تأمین، ابرهایِ نگرانی هم شکل گرفت: خبرِ برنامه‌ریزیِ اعتصابِ کارگرانِ بی‌اچ‌پی در بندرِ پورت‌هدلندِ استرالیا -که چند روزِ بعد به وقوع پیوست- در کنارِ گسترشِ محدودیت‌های گروهِ دولتیِ خریدِ چین علیهِ فورتسکیو، ریسکِ اختلال در عرضه‌یِ سنگ‌آهن را برایِ نخستین‌بار به‌طورِ جدی وارد معادلاتِ قیمتی کرد.

دوشنبه، ششمِ ژوئیه: رالی‌ای که برایِ دومین‌بار نفس‌نفس زد

نقطه‌یِ کانونیِ هفته، دقیقاً روزِ دوشنبه رقم خورد. نیوکور، بزرگ‌ترین فولادسازِ آمریکا، برایِ دومین هفته‌یِ متوالی، قیمتِ ورقِ گرمِ نورد را بدونِ تغییر، در همان یک‌هزاروصدوسی دلار در هر تن، اعلام کرد. این، نخستین‌بار از پنجمِ ژانویه بود که این شرکت، دو هفته‌یِ پیاپی، قیمتش را ثابت نگه می‌داشت؛ توقفی که به بیست‌وسه هفته‌یِ متوالیِ افزایشِ قیمت -از دوازدهمِ ژانویه تا بیست‌ودومِ ژوئن- پایان داد. در همین بازه‌یِ کوتاه، قیمتِ ورقِ گرم در آمریکا، جمعاً سیصدوهشتاد دلار در هر تن بالا رفته بود.

اما توقفِ قیمتِ رسمی، به معنایِ آرام‌شدنِ بازار نبود. معامله‌گران همچنان از قیمت‌هایِ واقعیِ هزاروصدوچهل تا هزاروصدوپنجاه دلار در هر تن خبر می‌دادند؛ و زمانِ تحویلِ کارخانه‌ها، تا اواخرِ تابستان کشیده شده بود. به‌گفته‌یِ تحلیل‌گرانِ بازار، نیوکور به‌دنبالِ همان «نقطه‌یِ طلایی»ای است که پیش‌تر در بازارِ میلگرد امتحان کرده بود: فاصله‌یِ دقیق میانِ قیمتِ داخلی و قیمتِ واردات، جایی که نه بازار را از دست بدهد، نه سهمش را.

سه‌شنبه، هفتمِ ژوئیه: زمزمه‌یِ واردات، و یک اهرمِ تعرفه‌ایِ تازه

سه‌شنبه، دو خبر، دو سویِ همین ماجرا را روشن کرد. نخست، خبر رسید که واردِکنندگانِ میلگرد و مفتول از الجزایر، اکنون باید عوارضِ جبرانیِ سنگینی بپردازند؛ اقدامی که یکی دیگر از مسیرهایِ ورودِ فولادِ ارزان به بازارِ آمریکا را می‌بندد.

اما در همان روز، زمزمه‌ای که هفته‌ها بود در پسِ‌زمینه شنیده می‌شد، بلندتر شد: بر اساسِ داده‌های مقدماتیِ اداره‌یِ سرشماری، وارداتِ ورقِ گرمِ نورد در ماهِ مه، نسبت به آوریل، جهشی صددرصدی داشت. معامله‌گران از محموله‌هایِ درراهِ ترکیه (با قیمتِ تحویلی نزدیک به هزار دلار در هر تن)، ویتنام (نهصدوچهل دلار) و کره‌یِ جنوبی (نهصدوهفتاد دلار) خبر می‌دادند؛ محموله‌هایی که قرار است بینِ سپتامبر تا اکتبر به سواحلِ آمریکا برسند. تحلیل‌گرانِ «داینامیک‌هایِ جهانیِ فولاد» به‌صراحت نوشتند: واردات، برگِ برنده‌یِ نامعلومِ نیمه‌یِ دومِ سال است.

چهارشنبه، هشتمِ ژوئیه: وقتی آمریکا مکث می‌کند، آسیا قیمت می‌شکند

در همان روزهایی که بازارِ آمریکا در انتظار به سر می‌برد، در آن‌سویِ اقیانوس، شرکتِ فورموسایِ تایوان، اعلام کرد قیمتِ ورقِ گرمِ نوردش را برایِ فروشِ ماه‌هایِ اوت و سپتامبر کاهش می‌دهد. در چین هم، بازارِ ورقِ گرم و شمش، در محدوده‌یِ چهارصدوهشتادوهشت تا چهارصدونودوهفت دلار در هر تن، بدونِ تغییرِ محسوس، اما با حجمِ معاملاتِ کم‌رمق، به کارش ادامه داد؛ و صادرکنندگانِ چینی گزارش دادند که از آوریل، به‌خاطرِ سهمیه‌های تازه‌یِ اروپا، عملاً محموله‌یِ چندانی به این قاره نفرستاده‌اند.

همان روز، اما، نشانه‌ای از سختی در بخشِ دیگری از بازارِ آمریکا هم دیده شد: اس‌اس‌ای‌بی آمریکا، در نامه‌ای به مشتریانش، از افزایشِ حداقل چهل دلاری قیمتِ ورقِ ضخیم در هر تن خبر داد؛ نشانه‌ای از این‌که، حتی در میانِ سکوتِ نیوکور در بازارِ ورقِ گرم، بخش‌های دیگرِ بازار همچنان مسیرِ صعودی‌شان را دنبال می‌کنند.

جمع‌بندیِ شیفت: قله‌ای که شاید نزدیک شده باشد

اگر بخواهیم نبضِ این هفته را در یک جمله خلاصه کنیم: بازارِ ورقِ گرمِ آمریکا، پس از رالی‌ای که از اکتبرِ سالِ گذشته آغاز شده و بیش از سیصدوهشتاد دلار در هر تن رشد کرده، حالا در همان نقطه‌ای ایستاده که تحلیل‌گران آن را «نزدیکِ قله» می‌نامند. برآوردِ «داینامیک‌هایِ جهانیِ فولاد» این است که شاید تنها بیست تا سی دلارِ دیگر، فضا برایِ رشد باقی مانده باشد؛ پیش از آن‌که فشارِ وارداتِ درراه، از سپتامبر به بعد، این معادله را تغییر دهد.

در همین حال، منحنیِ آتیِ بازارِ بورسِ کالایِ شیکاگو هم، برایِ نخستین‌بار پس از ماه‌ها، نشانه‌هایِ کوچکی از افت نشان داده؛ نشانه‌ای که برخی آن را آغازِ پایانِ بازارِ کنتانگو -یعنی بازاری که قیمتِ آتی، از قیمتِ نقدی بالاتر است- تفسیر می‌کنند.

هفته‌یِ بعد، مشخص خواهد کرد که آیا این توقف، فقط یک نفسِ کوتاه است، یا آغازِ فرودِ آرامِ یکی از بلندترین رالی‌های اخیرِ بازارِ فولادِ آمریکا.