به گزارش فولادنامه؛ یک روز پشت میز نشسته بودی و تصور می‌کردی شرکتی که نزدیک به دو قرن فقط سنگ‌آهن استخراج کرده، حالا بزرگ‌ترین تولیدکننده فولاد تخت‌نورد آمریکا است؟ احتمالاً نه. اما این دقیقاً همان کاری است که کلیولند-کلیفس بین سال‌های ۲۰۱۴ تا ۲۰۲۰ انجام داد — یک تحول رادیکال که یک شرکت مالی‌زده را به یکی از قدرتمندترین نام‌های فلز آمریکا تبدیل کرد.

فصل اول: یک معدنچی که از معدن خسته شده بود

داستان از ۱۸۴۷ شروع می‌شود. آن سال، گروهی از سرمایه‌داران اوهایو شرکتی به نام «Cleveland Iron Mining Company» تأسیس کردند تا از مخازن سنگ‌آهن دریاچه‌های بزرگ آمریکا بهره‌برداری کند. این معادن برای یک قرن و نیم طلای صنعتی آمریکا بودند — آهن خامی که سر از کوره‌های پیتسبورگ و دیترویت درمی‌آورد.

اما وارد دهه ۲۰۱۰ که شدیم، دنیا عوض شده بود. قیمت سنگ‌آهن در حال سقوط بود. چین داشت عرضه جهانی را زیر آوار تولید بی‌رویه خود دفن می‌کرد. و کلیولند-کلیفس — که حالا فقط «Cliffs» صدایش می‌کردند — داشت در تله‌ای می‌افتاد که بسیاری از استخراج‌کنندگان سنگ‌آهن درش گیر کرده بودند: وقتی کالایت را نمی‌توانی قیمت‌گذاری کنی، سود هم نمی‌توانی تضمین کنی.

در همان سال‌ها، شرکت تلاش کرد با سرمایه‌گذاری در پروژه‌های بین‌المللی راهی پیدا کند. معدنی در کانادا، یک پروژه در استرالیا. اما نتیجه‌اش بیشتر از آنکه رشد باشد، خونریزی مالی بود. بدهی‌ها انباشته شد و بازار شروع کرد به زمزمه درباره ورشکستگی.

فصل دوم: یک مرد، یک تصمیم

۲۰۱۴. لورنکو گونکالوس، مدیرعامل برزیلی‌تباری که سال‌ها در صنعت فولاد آمریکای جنوبی کار کرده بود، کنترل کلیولند-کلیفس را در دست گرفت.

گونکالوس یک چیز را از همان ابتدا می‌دانست: تنها فروشنده سنگ‌آهن بودن در دنیایی که چین قیمت‌ها را تعیین می‌کند، بازی بازنده‌ای است. راه نجات؟ باید از معدن بیرون آمد و وارد کوره شد.

طی چند سال، گونکالوس بخش‌های بین‌المللی را فروخت، بدهی‌ها را کاهش داد و شرکت را لاغر کرد. بعد منتظر لحظه ماند.

آن لحظه در ۲۰۲۰ رسید — و نه یک‌بار، بلکه دو بار.

فصل سوم: دو تملک در یک سال — جراحی بزرگ

مارس ۲۰۲۰: کلیولند-کلیفس AK Steel را برای ۱.۱ میلیارد دلار خرید. AK Steel یک تولیدکننده تاریخی فولاد تخصصی در اوهایو بود — با کارخانه‌هایی که فولاد مخصوص خودرو و لوازم خانگی تولید می‌کردند. این اولین قدم کلیولند-کلیفس از معدن به کوره بود.

سپتامبر ۲۰۲۰: همان سال، شرکت

 ArcelorMittal USA — بزرگ‌ترین بخش آمریکایی عظیم‌ترین گروه فولادسازی جهان — را برای ۱.۴ میلیارد دلار تملک کرد. این معامله کلیولند-کلیفس را یک‌شبه به بزرگ‌ترین تولیدکننده فولاد تخت‌نورد آمریکای شمالی تبدیل کرد.

برای ذهنی که مقیاس را دوست دارد: در عرض کمتر از یک سال، یک شرکت معدنی که ده سال پیش نگران بقا بود، چیزی حدود ۲۶ کارخانه، بیش از ۲۵ هزار نیروی کار، و ظرفیت تولید سالانه نزدیک به ۱۷ میلیون تن فولاد داشت.

فصل چهارم: ساختار یک غول

کلیولند-کلیفس امروز دیگر صرفاً یک تولیدکننده فولاد نیست. مدل کسب‌وکارش به نوعی طراحی شده که در زنجیره ارزش فولاد، از اول تا آخر حضور داشته باشد.

از معدن تا محصول نهایی: شرکت هنوز سنگ‌آهن استخراج می‌کند — اما حالا عمده آن را به کارخانه‌های خودش تحویل می‌دهد. این یعنی در برابر نوسان قیمت مواد اولیه، خود را تا حدودی بیمه کرده است.

مشتریان پایه‌ای: خودروسازان بزرگ آمریکا — جنرال موتورز، فورد، استلانتیس — از جمله مشتریان اصلی کلیولند-کلیفس هستند. هر ماشینی که از خط تولید این کارخانه‌ها بیرون می‌آید احتمالاً بخشی از فولادش از کوره‌های کلیولند-کلیفس گذشته است.

فولاد تخصصی: یکی از حوزه‌هایی که شرکت در آن برتری دارد، grain-oriented electrical steel یا GOES است — فولاد الکتریکی جهت‌دار که قلب ترانسفورماتورها و موتورهای الکتریکی است. همین محصول است که هفته گذشته، دوم جولای ۲۰۲۶، آژانس تدارکات دفاعی آمریکا قراردادی ۴۰۰ میلیون دلاری برای خرید آن از کلیولند-کلیفس امضا کرد. وزارت دفاع آمریکا، از ترانسفورماتورهای پایگاه‌های نظامی تا زیرساخت‌های برق استراتژیک، به GOES نیاز دارد — و فقط چند شرکت در جهان می‌توانند با کیفیت موردنظر آن را تأمین کنند.

فصل پنجم: چرا الان مهم است

کلیولند-کلیفس در لحظه‌ای تاریخی قرار دارد که چند تحول هم‌زمان دارد.

تعرفه‌ها پشتشان ایستاده‌اند. سیاست تجاری آمریکا — از سکشن ۲۳۲ گرفته تا تنش‌های اخیر بر سر USMCA — عملاً یک دیوار گمرکی دور بازار داخلی فولاد کشیده است. فولاد خارجی ارزان‌تر است، اما با تعرفه وارد می‌شود. این یعنی تولیدکننده آمریکایی می‌تواند با حاشیه سود بالاتر کار کند.

انرژی و دفاع تقاضا می‌سازند. گذار انرژی — که حتی اگر کند هم باشد — به GOES نیاز دارد. ترانسفورماتورهای شبکه برق، موتورهای توربین‌های بادی، سیستم‌های توزیع برق هوشمند — همه به این فولاد وابسته‌اند. و کلیولند-کلیفس یکی از معدود تأمین‌کنندگان این محصول در کل قاره آمریکاست.

رقیبان خودشان مشغولند. Nucor قوی است اما بیشتر روی EAF و فولاد ساختمانی تمرکز دارد. US Steel — که حالا زیر چتر نیپون استیل است — در حال دوره گذار خودش است. کلیولند-کلیفس در حوزه فولاد تخت‌نورد و فولاد خودرو جایگاهی دارد که بهم‌زدنش سخت است.

یک زاویه که کمتر گفته می‌شود

در روایت‌های معمول از کلیولند-کلیفس، اغلب از اعداد بزرگ صحبت می‌شود. اما چیزی که کمتر گفته می‌شود اینجاست: این شرکت یکی از بزرگ‌ترین کارفرمایان اتحادیه‌ای در صنعت فولاد آمریکاست. بیش از ۲۵ هزار کارگر — اکثراً عضو اتحادیه United Steelworkers — در کارخانه‌هایش مشغولند. این یعنی هر بار که بحث تعرفه، USMCA یا سیاست تجاری پیش می‌آید، کلیولند-کلیفس نه‌فقط یک بنگاه اقتصادی، بلکه یک موضوع سیاسی هم هست — چون صدها هزار رأی‌دهنده در اوهایو، میشیگان و ایندیانا به نان این کارخانه‌ها وابسته‌اند.

این همان چیزی است که فولاد آمریکا را از فولاد هر جای دیگری متفاوت می‌کند: در اینجا، هر کوره‌ای که روشن یا خاموش می‌شود، یک داستان سیاسی هم هست.

نگاه به جلو

کلیولند-کلیفس امسال با چند چالش و چند فرصت هم‌زمان روبروست:

مذاکرات USMCA که تا ۲۰ جولای ادامه دارد و می‌تواند هزینه ورودی رقبای کانادایی و مکزیکی را تغییر دهد.

اتمام نصب خط تولید جدید در Fairfield Tubular توسط US Steel — که رقیبی تازه‌نفس در بازار لوله‌های فولادی خواهد بود.

رشد تقاضا برای GOES از هر دو حوزه دفاع و انرژی — فرصتی که شرکت ظرفیت پاسخ دادن به آن را دارد.

بازی کلیولند-کلیفس بازی صبر و تحول است. یک شرکت که یاد گرفت به جای اینکه فقط ماده اولیه باشد، خودش محصول نهایی بشود. و حالا، در دنیایی که تقاضا برای فولاد تخصصی رو به رشد است، این تحول دارد ثمر می‌دهد.