به گزارش فولادنامه؛ صدای کارخانه این هفته را باید از دویسبورگ آلمان شروع کرد؛ جایی که یک خط نورد گرم، بعد از هشت ماه سکوت، دوباره نفس کشید.

شعله‌ای که خاموش شد، خطی که برگشت

ماجرا به ۲۴ اکتبر ۲۰۲۵ برمی‌گردد. در کارخانه‌ی تیسن‌کروپ در دویسبورگ، یک انفجار ناگهانی در ناحیه‌ی کوره‌ی خط نورد گرم شماره چهار رخ داد؛ آتشی که نه‌فقط کوره‌ها، بلکه بخش‌هایی از سقف ساختمان را هم آسیب زد. برای یک خط تولید صنعتی، این نوع حادثه یعنی توقف کامل: ماشین‌آلاتی که باید جایگزین شوند، سازه‌ای که باید بازسازی شود، و کارگرانی که باید منتظر بمانند تا خط دوباره روشن شود.

این هفته، بعد از حدود هشت ماه، تیسن‌کروپ اعلام کرد عملیات آزمایشی خط نورد گرم شماره چهار از سر گرفته شده است. اما داستان این بازگشت، فقط داستان تعمیر نیست. به گفته‌ی شرکت، تیم‌های فنی از این وقفه‌ی اجباری استفاده کردند تا فراتر از ترمیم ساده عمل کنند: تجهیزات آسیب‌دیده تعویض و بازسازی شدند و در کنار آن، اقدامات نوسازی اضافه‌ای هم برای افزایش قابلیت اطمینان عملیاتی و پایداری فرایند تولید انجام شد. به بیان دیگر، خط تولیدی که برگشته، دقیقاً همان خطی نیست که آتش گرفته بود؛ نسخه‌ای به‌روزتر از خودش است.

این الگو -تبدیل یک بحران اجباری به فرصت نوسازی- چیزی است که در صنعت فولاد کم نمی‌بینیم، اما هر بار که اتفاق می‌افتد، یادآور یک واقعیت ساده است: پشت هر خط تولید، نه‌فقط فولاد و فلز، بلکه تصمیم‌های مهندسی‌ای جریان دارد که در لحظه‌ی بحران گرفته می‌شوند.

آن‌سوی جهان، خطی که برای اولین‌بار روشن شد

اگر دویسبورگ داستان بازگشت بود، دونگ‌کوآت ویتنام داستان تولد بود. شرکت بریتانیایی پریمتالز تکنولوژیز هفته‌ی گذشته اعلام کرد خط تولید جامع تازه‌ای را در کارخانه‌ی هوا فات، در مجتمع دونگ‌کوآت، با موفقیت راه‌اندازی کرده است. این پروژه که دو ماشین ریخته‌گری اسلب، یک کارگاه نورد گرم و سیستم‌های پیشرفته‌ی اتوماسیون و دیجیتالی‌سازی را در بر می‌گیرد، برای هوا فات یک هدف مشخص دارد: ورود به بخش محصولات فولادی باکیفیت‌تر و پاسخ به تقاضای رو-به-رشد بازار داخلی ویتنام.

ماشین‌های ریخته‌گری دو رشته‌ای تأمین‌شده توسط پریمتالز، ظرفیت اسمی شش میلیون تن در سال دارند و قادرند اسلب‌هایی با ضخامت ۲۳۰ میلی‌متر و عرض بین ۹۰۰ تا هزار و ۶۵۰ میلی‌متر تولید کنند؛ کارگاه نورد گرم هم با ظرفیت سالانه‌ی پنج‌ونیم میلیون تن، کویل‌هایی تا وزن ۳۶ تن تولید می‌کند. به گفته‌ی هوا فات، حتی پیش از تکمیل کامل راه‌اندازی پروژه‌ی دونگ‌کوآت ۲، محصولات اسلب و کویل گرم این خط بازخورد مثبتی از مشتریان گرفته بودند؛ نشانه‌ای از کیفیتی که از همان روزهای اول، خودش را در بازار اثبات کرده.

روسیه؛ وقتی یک خط ۶۰ساله بازنشسته می‌شود

سومین صدایی که این هفته از کارخانه‌ها به گوش رسید، صدای خداحافظی بود. شرکت روسی سوروستال اعلام کرد خط نورد ۱۵۰ در مجتمع فولاد چرپوتس (CherMK) را، پس از جایگزینی ظرفیتش با خط تازه‌ی نورد ۱۷۰، رسماً از مدار خارج کرده است. این خط که از سال ۱۹۶۶ کار می‌کرد، در طول نزدیک به شصت سال فعالیت، بیش از ۳۸ میلیون تن مفتول تولید کرده بود و در آخرین سال کاری‌اش هم ۳۹۷ هزار تن محصول نورد تحویل داد.

سوروستال تأکید کرده که با وجود این بازنشستگی، حجم کلی تولید محصولات نوردی شرکت کاهش نخواهد یافت، چون سفارش‌ها میان واحدهای دیگر بازتوزیع شده‌اند. اما فراتر از آمار، این خبر یک یادآوری ساده است: هر خط تولید، یک عمر دارد. برخی مثل خط دویسبورگ، بعد از بحران دوباره زنده می‌شوند؛ برخی مثل خط چرپوتس، بعد از دهه‌ها خدمت، با احترام بازنشسته می‌شوند؛ و برخی مثل خط دونگ‌کوآت، تازه به دنیا می‌آیند.

یادداشت پایانی

سه کارخانه، سه قاره، سه سرنوشت متفاوت برای سه خط تولید: یکی از دل آتش بیرون آمد و قوی‌تر برگشت، یکی برای اولین‌بار نفس کشید، و یکی بعد از شصت سال خدمت، چراغش خاموش شد. صدای کارخانه این هفته، صدای همین چرخه‌ی همیشگی صنعت فولاد است: ساختن، شکستن، و دوباره ساختن.