به گزارش فولادنامه؛ این هفته اتاق مدیران را به یک نفر می‌سپاریم. کسی که پنجاه سال در صنعت فولاد بوده و حالا، هم‌زمان با نزدیک‌شدن به بیستمین سالگرد یکی از بزرگ‌ترین ادغام‌های تاریخ این صنعت، رو به دوربین نشسته و دارد از گذشته و آینده حرف می‌زند. لاکشمی میتال، رئیس اجرایی آرسلورمیتال، این هفته بیشتر از هر مدیر دیگری در صنعت فولاد جهان شنیده شد.

یک پیام، دو روایت

ماجرا از فروم جهانی دینامیک‌های فولاد (Global Steel Dynamics Forum) در نیویورک شروع شد؛ رویدادی که شانزدهم و هفدهم ژوئن، با میزبانی مشترک ورلداستیل دینامیکس و انجمن فناوری آهن و فولاد (AIST) برگزار شد. میتال به‌جای حضور فیزیکی، پیامی ویدئویی برای شرکت‌کنندگان فرستاد؛ پیامی که قرار بود ساده باشد اما دو روایت موازی در دل خودش داشت.

روایت اول، نگاهی به گذشته بود. میتال به سخنرانی‌اش در همین فروم، در سال ۲۰۰۶، اشاره کرد؛ زمانی که ادغام میتال‌استیل و آرسلور تازه به توافق رسیده بود. حالا، با نزدیک‌شدن به سی‌ویکم ژوئیه و بیستمین سالگرد این ادغام، او نگاهی به عقب انداخت و گفت این ترکیب، کسب‌وکاری قوی‌تر و تاب‌آورتر ساخت؛ کسب‌وکاری با مقیاس، تنوع و دامنه‌ی کافی برای عبور از تغییرات بزرگ جهانی. به باور او، این شرکت بحران مالی جهانی، همه‌گیری کووید-۱۹ و ظهور صنعت فولاد چین را با هم بهتر پشت سر گذاشت تا اگر جدا از هم بودند.

«امروز با ۲۰۰۶ خیلی فرق دارد»

روایت دوم میتال، نگاهی به تفاوت دنیای امروز با دنیای بیست سال پیش بود. به گفته‌ی او، فعالیت در سال ۲۰۲۶ آشکارا با ۲۰۰۶ متفاوت است: بازارها سریع‌تر حرکت می‌کنند، رقابت جهانی‌تر شده، فناوری دائم در حال تغییر است و از شرکت‌ها انتظار می‌رود در زمان واقعی خودشان را تطبیق دهند. حتی صنایع سنتی مثل فولاد هم، به گفته‌ی او، حالا در دنیایی جهانی‌تر، داده‌محورتر و از نظر محیط‌زیستی محدودتر از ۲۰۰۶ فعالیت می‌کنند.

این جمله، کلید فهم نگاه میتال به آینده است: او صنعت فولاد را دیگر صنعتی آرام و سنتی نمی‌بیند، بلکه صنعتی می‌داند که باید با سرعت صنایع فناوری تطبیق پیدا کند.

هند، بازیگر بعدی صحنه

شاید مهم‌ترین بخش پیام میتال، جمله‌ای بود که به‌سرعت در رسانه‌های هند بازتاب گرفت: او گفت بیست سال گذشته با رشد چشمگیر چین تعریف شده بود، و حالا نوبت هند است؛ با توسعه‌ی عظیم زیرساخت، رشد سریع مسکن شهری و زیرساخت‌های گذار انرژی که همگی در دستور کار قرار دارند. میتال صنعت فولاد جهانی را در آستانه‌ی فاز تازه‌ای از رشد توصیف کرد که این‌بار هند، نه چین، موتور اصلی تقاضا خواهد بود.

این چشم‌انداز را باید در کنار جمله‌ی پایانی و احساسی‌تر او گذاشت: با وجود چالش‌ها و اتفاقات غیرمنتظره‌ای که قطعاً ادامه خواهند داشت، میتال گفت دلایل زیادی برای امیدواری و هیجان نسبت به آینده وجود دارد و او بعد از پنجاه سال حضور در صنعت فولاد، جایی را ترجیح نمی‌دهد جز همین‌جا.

همان هفته، یک لحن دیگر

نکته‌ی جالب این است که تنها یک روز بعد از این پیام امیدوارانه، میتال در قامتی دیگر ظاهر شد: در کنار مدیران تیسن‌کروپ و فوست‌آلپین، او خواستار اصلاحی فوری و عملگرایانه در نظام تجارت کربن اتحادیه اروپا (ETS) شد تا رقابت‌پذیری فولادسازی اروپا حفظ شود و در عین حال روند دکربن‌سازی هم تسریع شود.

این دو لحن -نگاه بلندمدت و امیدوار به بازارهای نوظهور از یک‌سو، و نگرانی فوری از سیاست‌گذاری اروپا از سوی دیگر- تصویر کامل‌تری از ذهنیت او در سال ۲۰۲۶ به دست می‌دهد: مدیری که هم‌زمان رو به افق نگاه می‌کند و هم پایش را روی زمین سخت سیاست اروپا گذاشته.