به گزارش فولادنامه؛ کوره هنوز روشن است، اما شعله‌اش این روزها بیشتر از دل سیاست بیرون می‌زند تا از دل تقاضا. در این مرور بازار، چهار خط داستانی را دنبال می‌کنیم: دلار که در سایه‌ی مذاکرات نفس می‌کشد، بورس کالایی که نیمی از بازیگران اصلی‌اش روی نیمکت نشسته‌اند، سنگ‌آهنی که در بنادر چین انباشته می‌شود، و نفتی که بعد از ماه‌ها بالاخره نفسی تازه کرده.

دلار؛ روی مرز تصمیم

بازار ارز ایران هفته را با تردید آغاز کرد. آخرین قیمت ثبت‌شده پیش از تعطیلات، دلار آزاد را در محدوده ۱۶۱ هزار و ۵۰۰ تومان نشان می‌داد، با یورو در حدود ۱۸۴ هزار تومان و درهم امارات نزدیک به ۴۴ هزار و ۲۸۰ تومان. اما عدد، این روزها کمتر از همیشه اهمیت دارد؛ مسیر مهم‌تر است. تحلیل‌ها نشان می‌دهند سرنوشت قیمت‌ها همچنان میان دو قطب در نوسان است: اخبار مذاکرات ایران و آمریکا از یک‌سو، و تحولات امنیتی منطقه از سوی دیگر. هر خبر از ژنو یا اسلام‌آباد می‌تواند ترازو را به یک طرف بچرخاند.

بورس کالا؛ معامله‌گری بدون دو ستون اصلی

این هفته یک نکته در تالار صنعتی بورس کالا چشم‌گیر بود: نمادهای فولاد مبارکه و فولاد خوزستان (فخوز) تا ۳۱ تیر همچنان روی تعلیق ماندند. این یعنی دو تا از وزنه‌های اصلی بازار فولاد ایران، عملاً از معادله قیمت‌گذاری این هفته بیرون بودند. با این حال، تالار از حرکت نیفتاد؛ آهن اسفنجی، گندله سنگ‌آهن و انواع ورق فولادی همچنان دادوستد شدند و شرکت‌های فعال در زنجیره سنگ‌آهن و آهن اسفنجی، نقش بازیگران اصلی معاملات را به دوش کشیدند.

در بازار آزاد آهن‌آلات، تصویر کمی کم‌رمق‌تر بود. به گفته تحلیلگران، بازار آهن کشور در فاز رکود انتظاری برای روشن‌شدن وضعیت سیاسی به سر می‌برد؛ نه کاهش قیمت‌ها تقاضا را تحریک کرده و نه افزایش‌های محدود، موجی از خرید ساخته‌اند. در طرف ورق گالوانیزه، روند نزولی محسوس‌تر بود و تولیدات شرکت‌های مختلف در سایزهای گوناگون، کاهش قیمتی بین ۲۰۰۰ تا ۶۰۰۰ تومان را تجربه کردند.

سنگ‌آهن؛ سنگین در انبار، سبک در قیمت

بازار جهانی سنگ‌آهن این هفته داستان آشنایی را تکرار کرد: عرضه زیاد، تقاضای کم‌رمق. قیمت سنگ‌آهن در چین به پایین‌ترین سطح چند ماه اخیر نزدیک شد و عملاً به سمت ۹۵ دلار در هر تن CFR چین حرکت کرد؛ پایین‌ترین رقم از حدود یک‌سال اخیر. عامل اصلی، ترکیبی از سه نیرو بود: افزایش انتظاری صادرات معدنکاران بزرگ برای رسیدن به اهداف تولیدی‌شان، کاهش فصلی مصرف فولاد در فصل تابستان، و داده‌های اقتصادی ناامیدکننده از چین، به‌خصوص افت خرده‌فروشی برای اولین بار در بیش از سه سال.

این روند باعث شده موجودی بنادر چین به رکورد تازه‌ای برسد. در سوی دیگر بازار اما برخی تحلیلگران هنوز نسبت به آینده محتاط‌اند نه نگران؛ بانک مکواری پیش‌بینی قیمت ۲۰۲۶ خود را روی ۱۰۳ دلار در هر تن ثابت نگه داشته، در حالی که فیچ ریتینگز پیش‌بینی کوتاه‌مدت خودش را از ۹۵ به ۱۰۰ دلار در هر تن تعدیل کرده است. نکته‌ای که نباید نادیده گرفت: کف هزینه تولید معدنکاران بزرگ هم در حال بالا رفتن است و این یعنی حتی اگر تقاضا ضعیف بماند، قیمت‌ها تا ابد سقوط نمی‌کنند.

انرژی؛ نفت بعد از ماه‌ها نفس تازه کرد

شاید مهم‌ترین چرخش هفته در بازار انرژی رقم خورد. نفت برنت برای اولین‌بار از زمان آغاز درگیری ایران و اسرائیل در ۲۸ فوریه، به زیر ۷۵ دلار و حتی برای لحظاتی زیر ۷۴ دلار رسید. این افت، نتیجه مستقیم پیشرفت در مذاکرات صلح آمریکا و ایران و افزایش اعتماد بازار به بازگشت تدریجی ترافیک کشتیرانی در تنگه هرمز بود؛ هرچند ترافیک هنوز به سطح پیش از جنگ نرسیده است.

با این همه، این آرامش هنوز شکننده است. اختلاف‌نظر بر سر بازرسی‌های هسته‌ای و تحریم‌ها همچنان حل‌نشده باقی مانده و تحلیلگران بازار نفت آمریکا را در یک کانال نوسانی نزدیک به ۸۰ دلار، با دامنه ده‌دلاری به هر دو سو، پیش‌بینی می‌کنند. به بیان دیگر: بازار نفت این هفته نفس راحتی کشید، اما هنوز چشمش به در است.

یادداشت پایانی کوره

اگر بخواهیم این چهار خط داستانی را کنار هم بگذاریم، یک نتیجه مشترک به دست می‌آید: قیمت‌گذاری در همه این بازارها، دیگر صرفاً تابع عرضه و تقاضای کلاسیک نیست. دلار به مذاکرات گره خورده، بورس کالا منتظر بازگشت بازیگران اصلی‌اش است، سنگ‌آهن قربانی انباشت موجودی چین شده، و نفت بین امید به صلح و نگرانی از بازگشت تنش در نوسان است. کوره روشن می‌ماند، اما این هفته بیشتر باید به اخبار سیاسی نگاه کرد تا به نمودار قیمت.