به گزارش فولادنامه؛ بازار فولاد این روزها شبیه کسی‌ست که نفسش را حبس کرده. نه جسارت خرید دارد، نه دل کندن از فروش. همه منتظرند یک چیز روشن شود؛ تقاضا کجاست؟

ماجرا از کجا شروع شد؟

چین دیگر مثل قبل سنگ‌آهن نمی‌بلعد. کارخانه‌های فولاد آن‌جا فقط به اندازه نیاز فوری خرید می‌کنند، نه یک تن بیشتر. نتیجه؟ قیمت سنگ‌آهن آرام‌آرام پایین می‌آید و این خبر خوبی برای هزینه تولید داخلی است، اما خبر بدی برای کسانی‌ست که منتظر جهش قیمت جهانی بودند تا فولاد ایران را گران‌تر بفروشند.

در همین حال، شمش فولاد در روسیه و چین هفته‌هاست تکان نمی‌خورد. این ثبات اما فریب‌دهنده است؛ نه از سر رونق، بلکه از سر تعادل ترسناک میان تقاضای ضعیف و عرضه محدود.

داخل کشور چه می‌گذرد؟

رییس انجمن تولیدکنندگان فولاد روی یک نکته انگشت گذاشت که خیلی‌ها نادیده می‌گیرند: کشور مازاد فولاد دارد، نه کمبود. سی درصد تولید بیشتر از نیاز داخل است. پس وقتی قیمت میلگرد بالا می‌رود، مقصر اصلی کمبود تولید نیست؛ هزینه انرژی است. در پنج سال گذشته نرخ گاز نزدیک ۲۶۰۰ درصد و برق نزدیک ۲۷۰۰ درصد افزایش یافته. این عدد را که کنار قیمت میلگرد بگذارید، تصویر روشن می‌شود.

خبر امیدوارکننده‌تر اینکه از هشت کوره آسیب‌دیده فولاد مبارکه، دو کوره دوباره روشن شده‌اند. صنعت زخم خورده، اما زانو نزده.

چیزی که کمتر دیده می‌شود

اینجا نکته‌ای‌ست که در رادار خودمان رصدش کرده‌ایم و کمتر جایی به آن پرداخته شده: مشکل اصلی فولاد ایران دیگر «قیمت» نیست، «برق» است. وقتی واحدهای صنعتی مجبور می‌شوند تا ۷۰ تا ۸۰ درصد ظرفیت کار کنند، هیچ تحلیل قیمتی روی کاغذ به‌تنهایی پاسخگو نیست. زمستان دارد نزدیک می‌شود و گاز هم در صف انتظار است.

رادار فردا

سوال این هفته بازار فولاد دیگر «قیمت تا کجا می‌رود؟» نیست. سوال این است: اگر زمستان امسال هم مثل سال‌های قبل برق و گاز صنایع را قطع کند، چه کسی مسئول جای‌خالی آن ۲۰ میلیون تن ظرفیت تولید نشده خواهد بود؟

*رادار بازار، نگاهی که جلوتر از خبر می‌رود*